Hans Hyldbakk - Sideversjonshistorikk

Cnyborg på 18. mar. 2021 kl. 10:05

2021-03-18T10:05:12Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. mar. 2021 kl. 10:05
Linje 17:		Linje 17:
	I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette blir sagt å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.		I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette blir sagt å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.

	Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Lenge var det einaste oppslagsverket som hadde artikkel om han [[Norsk Allkunnebok\|''Norsk Allkunnebok'']]. Og dei trefte ikkje heilt blink, for artikkelen byrjar med ~~«Hydbakk~~, Hans Pedersen (1898–1947)». Hyldbakk protesterte aldri på at dei skreiv at han døydde i 1947, han meinte at det er godt med alt som er unnagjort.<ref>Sæter 1998: 16.</ref> Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.		Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Lenge var det einaste oppslagsverket som hadde artikkel om han [[Norsk Allkunnebok\|''Norsk Allkunnebok'']]. Og dei trefte ikkje heilt blink, for artikkelen byrjar med «Hyldbakk, Hans Pedersen (1898–1947)». Hyldbakk protesterte aldri på at dei skreiv at han døydde i 1947, han meinte at det er godt med alt som er unnagjort.<ref>Sæter 1998: 16.</ref> Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.

	Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kroner til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.		Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kroner til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.

Olve Utne: /* Liv og virke */

2021-03-18T09:16:15Z

Liv og virke

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. mar. 2021 kl. 09:16
Linje 9:		Linje 9:
	Som ung gut arbeidde han som gardsdreng, før han vart bokseljar og salsagent for [[Moss Bomuldsvæveri]]. I 1923 kom han i kontakt med styrar [[Eirik Øverås]] på [[Nordmøre folkehøgskule]], og dette gav han inspirasjon til å tenke i nye banar. Han vart medarbeidar i avisa [[Heimveg (avis)\|''Heimveg'']], som skulen gav ut. Der utvikla han språket, som var stilsikkert, men alltid med ein munnleg undertone. Seinare, frå 1939, var han redaktør i denne avisa inntil han la ned drifta i protest mot [[Nazifisering\|nazifiseringa]] i 1942.		Som ung gut arbeidde han som gardsdreng, før han vart bokseljar og salsagent for [[Moss Bomuldsvæveri]]. I 1923 kom han i kontakt med styrar [[Eirik Øverås]] på [[Nordmøre folkehøgskule]], og dette gav han inspirasjon til å tenke i nye banar. Han vart medarbeidar i avisa [[Heimveg (avis)\|''Heimveg'']], som skulen gav ut. Der utvikla han språket, som var stilsikkert, men alltid med ein munnleg undertone. Seinare, frå 1939, var han redaktør i denne avisa inntil han la ned drifta i protest mot [[Nazifisering\|nazifiseringa]] i 1942.

	Gjennom skrivinga i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er skrivne på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed munnleg framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire ~~samlinger~~ og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.		Gjennom skrivinga i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er skrivne på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed munnleg framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire samlingar og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.

	Romanforfattar vart han ikkje, men han freista i 1930 lukka med eit manus. Romanen ''Gunnar Hjelen'' sende han til [[Aschehoug forlag]], men då han vart refusert brende han manuset.		Romanforfattar vart han ikkje, men han freista i 1930 lukka med eit manus. Romanen ''Gunnar Hjelen'' sende han til [[Aschehoug forlag]], men då han vart refusert brende han manuset.
Linje 15:		Linje 15:
	Som lokalhistorikar er han kjend som «småkårsfolkets historikar». [[Husmenn og husmannsplassar i Surnadal\|''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'']] frå 1942 er eit pionerverk. Eit trekk ved den eldre gards- og slektshistoria er at dei fleste husmannsfamilier er fråverandre. Ein kan tolke det på mange vis - ei nedlatande haldning til husmannsfolk, vanskelege kjeldetilhøve, spørsmålet om kven det var som hadde råd til å kjøpe bøkene og så bortetter. I dag er det gjerne oppfatta som naturleg at husmannsfolket òg er med i gards- og slektshistoria, og Hyldbakk var den fyrste som satsa tungt på dette.		Som lokalhistorikar er han kjend som «småkårsfolkets historikar». [[Husmenn og husmannsplassar i Surnadal\|''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'']] frå 1942 er eit pionerverk. Eit trekk ved den eldre gards- og slektshistoria er at dei fleste husmannsfamilier er fråverandre. Ein kan tolke det på mange vis - ei nedlatande haldning til husmannsfolk, vanskelege kjeldetilhøve, spørsmålet om kven det var som hadde råd til å kjøpe bøkene og så bortetter. I dag er det gjerne oppfatta som naturleg at husmannsfolket òg er med i gards- og slektshistoria, og Hyldbakk var den fyrste som satsa tungt på dette.

	I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette ~~seies~~ å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.		I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette blir sagt å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.

	Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Lenge var det einaste oppslagsverket som hadde artikkel om han [[Norsk Allkunnebok\|''Norsk Allkunnebok'']]. Og dei ~~traff~~ ikkje heilt blink, for artikkelen byrjar med «Hydbakk, Hans Pedersen (1898–1947)». Hyldbakk protesterte aldri på at dei skreiv at han døydde i 1947, han meinte at det er godt med alt som er unnagjort.<ref>Sæter 1998: 16.</ref> Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.		Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Lenge var det einaste oppslagsverket som hadde artikkel om han [[Norsk Allkunnebok\|''Norsk Allkunnebok'']]. Og dei trefte ikkje heilt blink, for artikkelen byrjar med «Hydbakk, Hans Pedersen (1898–1947)». Hyldbakk protesterte aldri på at dei skreiv at han døydde i 1947, han meinte at det er godt med alt som er unnagjort.<ref>Sæter 1998: 16.</ref> Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.

	Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million ~~kronar~~ til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.		Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kroner til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.

	Utafor kommunehuset på [[Skei (Surnadal)\|Skei]] er det reist ei byste av Hyldbakk, noko han sjølv kommenterte: «Eg hasr fått hauvet mitt på stake på Skei».<ref>Sæter 1998: 10.</ref>		Utafor kommunehuset på [[Skei (Surnadal)\|Skei]] er det reist ei byste av Hyldbakk, noko han sjølv kommenterte: «Eg hasr fått hauvet mitt på stake på Skei».<ref>Sæter 1998: 10.</ref>

	== Bibliografi ==		== Bibliografi ==

Olve Utne på 18. mar. 2021 kl. 09:12

2021-03-18T09:12:24Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. mar. 2021 kl. 09:12
Linje 1:		Linje 1:
	'''[[Hans Hyldbakk]]''' (fødd 8. mai 1898 i [[Surnadal kommune\|Surnadal]]. død 18. august 2001 same stad) var diktar og lokalhistorikar. Som diktar er han særleg kjend for «Vårsøg», som etter å ha vorte tonesett av sambygdingen [[Henning Sommerro]] er kåra til Norges vakraste vise. Og som lokalhistorikar opna han ny mark med ''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'' frå 1942, det fyrste verket som systematisk tok for seg [[husmenn]] og ~~deire familier~~ som ein del av gards- og slektshistoria.		'''[[Hans Hyldbakk]]''' (fødd 8. mai 1898 i [[Surnadal kommune\|Surnadal]]. død 18. august 2001 same stad) var diktar og lokalhistorikar. Som diktar er han særleg kjend for «Vårsøg», som etter å ha vorte tonesett av sambygdingen [[Henning Sommerro]] er kåra til Norges vakraste vise. Og som lokalhistorikar opna han ny mark med ''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'' frå 1942, det fyrste verket som systematisk tok for seg [[husmenn]] og familiane deira som ein del av gards- og slektshistoria.

	== Slekt og familie ==		== Slekt og familie ==
	Han var son av tømmermann [[Peder Pedersson Hyldbakk (1860–1953)\|Peder Pedersson Hyldbakk]] (1860–1953) og [[Rannei Eriksdotter Øien]] (1862–1927).		Han var son av tømmermann [[Peder Pedersson Hyldbakk (1860–1953)\|Peder Pedersson Hyldbakk]] (1860–1953) og [[Rannei Eriksdotter Øien]] (1862–1927).

	Sjølv vart han ikkje gift, og etterlet seg ikkje born.		Sjølv vart han ikkje gift, og han etterlet seg ikkje born.

	== Liv og virke ==		== Liv og virke ==
	Som ung gut arbeidde han som gardsdreng, før han vart bokseljar og salsagent for [[Moss Bomuldsvæveri]]. I 1923 kom han i kontakt med styrar [[Eirik Øverås]] på [[Nordmøre folkehøgskule]], og dette gav han inspirasjon til å tenke i nye banar. Han vart medarbeidar i avisa [[Heimveg (avis)\|''Heimveg'']], som skulen gav ut. Der utvikla han språket, som var stilsikkert, men alltid med ein munnleg undertone. Seinare, frå 1939, var han redaktør i denne avisa inntil han la ned drifta i protest mot [[Nazifisering\|nazifiseringa]] i 1942.		Som ung gut arbeidde han som gardsdreng, før han vart bokseljar og salsagent for [[Moss Bomuldsvæveri]]. I 1923 kom han i kontakt med styrar [[Eirik Øverås]] på [[Nordmøre folkehøgskule]], og dette gav han inspirasjon til å tenke i nye banar. Han vart medarbeidar i avisa [[Heimveg (avis)\|''Heimveg'']], som skulen gav ut. Der utvikla han språket, som var stilsikkert, men alltid med ein munnleg undertone. Seinare, frå 1939, var han redaktør i denne avisa inntil han la ned drifta i protest mot [[Nazifisering\|nazifiseringa]] i 1942.

	Gjennom skrivinga i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er ~~skrevne~~ på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed munnleg framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire samlinger og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.		Gjennom skrivinga i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er skrivne på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed munnleg framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire samlinger og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.

	Romanforfattar vart han ikkje, men han freista i 1930 lukka med eit manus. Romanen ''Gunnar Hjelen'' sende han til [[Aschehoug forlag]], men då han vart refusert brende han manuset.		Romanforfattar vart han ikkje, men han freista i 1930 lukka med eit manus. Romanen ''Gunnar Hjelen'' sende han til [[Aschehoug forlag]], men då han vart refusert brende han manuset.

Cnyborg på 18. mar. 2021 kl. 08:50

2021-03-18T08:50:30Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. mar. 2021 kl. 08:50
Linje 17:		Linje 17:
	I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette seies å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.		I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette seies å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.

	Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Lenge var det einaste oppslagsverket som hadde artikkel om han [[Norsk Allkunnebok\|''Norsk Allkunnebok'']]. Og dei traff ikkje heilt blink, for artikkelen byrjar med «Hydbakk, Hans Pedersen (1898–1947)». Hyldbakk protesterte aldri på at dei skreiv at han døydde i 1947, han meinte at det med alt som er unnagjort.<ref>Sæter 1998: 16.</ref> Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.		Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Lenge var det einaste oppslagsverket som hadde artikkel om han [[Norsk Allkunnebok\|''Norsk Allkunnebok'']]. Og dei traff ikkje heilt blink, for artikkelen byrjar med «Hydbakk, Hans Pedersen (1898–1947)». Hyldbakk protesterte aldri på at dei skreiv at han døydde i 1947, han meinte at det er godt med alt som er unnagjort.<ref>Sæter 1998: 16.</ref> Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.

	Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.		Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.

Cnyborg på 18. mar. 2021 kl. 08:50

2021-03-18T08:50:12Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. mar. 2021 kl. 08:50
Linje 17:		Linje 17:
	I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette seies å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.		I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette seies å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.

	Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.		Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Lenge var det einaste oppslagsverket som hadde artikkel om han [[Norsk Allkunnebok\|''Norsk Allkunnebok'']]. Og dei traff ikkje heilt blink, for artikkelen byrjar med «Hydbakk, Hans Pedersen (1898–1947)». Hyldbakk protesterte aldri på at dei skreiv at han døydde i 1947, han meinte at det med alt som er unnagjort.<ref>Sæter 1998: 16.</ref> Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.

	Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.		Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.

Cnyborg på 18. mar. 2021 kl. 08:47

2021-03-18T08:47:03Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. mar. 2021 kl. 08:47
Linje 7:		Linje 7:

	== Liv og virke ==		== Liv og virke ==
	Som ung gut arbeidde han som gardsdreng, før han vart bokseljar og salsagent. I 1923 kom han i kontakt med styrar [[Eirik Øverås]] på [[Nordmøre folkehøgskule]], og dette gav han inspirasjon til å tenke i nye banar. Han vart medarbeidar i avisa [[Heimveg (avis)\|''Heimveg'']], som skulen gav ut. Der utvikla han språket, som var stilsikkert, men alltid med ein munnleg undertone. Seinare, frå 1939, var han redaktør i denne avisa inntil han la ned drifta i protest mot [[Nazifisering\|nazifiseringa]] i 1942.		Som ung gut arbeidde han som gardsdreng, før han vart bokseljar og salsagent for [[Moss Bomuldsvæveri]]. I 1923 kom han i kontakt med styrar [[Eirik Øverås]] på [[Nordmøre folkehøgskule]], og dette gav han inspirasjon til å tenke i nye banar. Han vart medarbeidar i avisa [[Heimveg (avis)\|''Heimveg'']], som skulen gav ut. Der utvikla han språket, som var stilsikkert, men alltid med ein munnleg undertone. Seinare, frå 1939, var han redaktør i denne avisa inntil han la ned drifta i protest mot [[Nazifisering\|nazifiseringa]] i 1942.

	Gjennom skrivinga i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er skrevne på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed munnleg framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire samlinger og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.		Gjennom skrivinga i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er skrevne på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed munnleg framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire samlinger og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.
Linje 20:		Linje 20:

	Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.		Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.

			Utafor kommunehuset på [[Skei (Surnadal)\|Skei]] er det reist ei byste av Hyldbakk, noko han sjølv kommenterte: «Eg hasr fått hauvet mitt på stake på Skei».<ref>Sæter 1998: 10.</ref>

	== Bibliografi ==		== Bibliografi ==
Linje 68:		Linje 70:
	* Hyldbakk, Hans: ''Gards- og ættesoge for Rindal. 4''. Utg. Rindal kommune. 1999. {{nb.no\|NBN:no-nb_digibok_2008090404056}}.		* Hyldbakk, Hans: ''Gards- og ættesoge for Rindal. 4''. Utg. Rindal kommune. 1999. {{nb.no\|NBN:no-nb_digibok_2008090404056}}.
	* ''Gjensidige forsikring Surnadal 150 år''. Utg. [Gjensidige]. 1999. {{nb.no\|NBN:no-nb_digibok_2010082403043}}.		* ''Gjensidige forsikring Surnadal 150 år''. Utg. [Gjensidige]. 1999. {{nb.no\|NBN:no-nb_digibok_2010082403043}}.

			== Referansar ==
			<references />

	== Litteratur og kjelder ==		== Litteratur og kjelder ==
	* {{Hbr1-1\|pc00000002816381\|Hans Hyldbakk}}		* {{Hbr1-1\|pc00000002816381\|Hans Hyldbakk}}
	* {{WP-lenke\|Hans Hyldbakk\|nb}}.		* {{WP-lenke\|Hans Hyldbakk\|nb}}.
			* Sæter, Einar: ''Hans Hyldbakk''. Utg. Samlaget. Oslo. 1998. {{nb.no\|NBN:no-nb_digibok_2009030900063}}.
	* Sæter, Svein: [https://nbl.snl.no/Hans_Hyldbakk Hans Hyldbakk] i ''Norsk biografisk leksikon.''		* Sæter, Svein: [https://nbl.snl.no/Hans_Hyldbakk Hans Hyldbakk] i ''Norsk biografisk leksikon.''
	{{Nn}}		{{Nn}}

Cnyborg: /* Slekt og familie */ lenkefiks

2021-03-18T08:43:28Z

Slekt og familie: lenkefiks

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. mar. 2021 kl. 08:43
Linje 2:		Linje 2:

	== Slekt og familie ==		== Slekt og familie ==
	Han var son av tømmermann [[Peder Pedersson Hyldbakk]] (1860–1953) og [[Rannei Eriksdotter Øien]] (1862–1927).		Han var son av tømmermann [[Peder Pedersson Hyldbakk (1860–1953)\|Peder Pedersson Hyldbakk]] (1860–1953) og [[Rannei Eriksdotter Øien]] (1862–1927).

	Sjølv vart han ikkje gift, og etterlet seg ikkje born.		Sjølv vart han ikkje gift, og etterlet seg ikkje born.

Cnyborg på 18. mar. 2021 kl. 07:58

2021-03-18T07:58:12Z

@@ Linje 11: / Linje 11: @@
 Gjennom skrivinga i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er skrevne på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed munnleg framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire samlinger og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.
-Romanforfattar vart han ikkje, men han freista i 1930 lukka med eit manus. Romanen ''Gunnar Hjelen'' sende han til [[Aschehoug forlag]], men då han vart redusert brende han manuset.
+Romanforfattar vart han ikkje, men han freista i 1930 lukka med eit manus. Romanen ''Gunnar Hjelen'' sende han til [[Aschehoug forlag]], men då han vart refusert brende han manuset.
 Som lokalhistorikar er han kjend som «småkårsfolkets historikar». [[Husmenn og husmannsplassar i Surnadal|''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'']] frå 1942 er eit pionerverk. Eit trekk ved den eldre gards- og slektshistoria er at dei fleste husmannsfamilier er fråverandre. Ein kan tolke det på mange vis - ei nedlatande haldning til husmannsfolk, vanskelege kjeldetilhøve, spørsmålet om kven det var som hadde råd til å kjøpe bøkene og så bortetter. I dag er det gjerne oppfatta som naturleg at husmannsfolket òg er med i gards- og slektshistoria, og Hyldbakk var den fyrste som satsa tungt på dette.
@@ Linje 19: / Linje 19: @@
 Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.
-Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen.
+Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid (men ikkje til stjerneidrett eller fotball) i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen. [[Kleivaprisen]] og tilskot frå Kleivafondet vert delt ut årleg.
 == Litteratur og kjelder ==

Hans P. Hosar: Korrektur

2021-03-17T21:48:48Z

Korrektur

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 17. mar. 2021 kl. 21:48
Linje 4:		Linje 4:
	Han var son av tømmermann [[Peder Pedersson Hyldbakk]] (1860–1953) og [[Rannei Eriksdotter Øien]] (1862–1927).		Han var son av tømmermann [[Peder Pedersson Hyldbakk]] (1860–1953) og [[Rannei Eriksdotter Øien]] (1862–1927).

	Sjølv vart han ikkje ~~godt~~, og ~~etterlot~~ seg ikkje born.		Sjølv vart han ikkje gift, og etterlet seg ikkje born.

	== Liv og ~~verke~~ ==		== Liv og virke ==
	Som ung gut ~~arbeida~~ han som gardsdreng, før han vart bokseljar og salsagent. I 1923 kom han i kontakt med styrar [[Eirik Øverås]] på [[Nordmøre folkehøgskule]], og dette gav han inspirasjon til å tenke i nye banar. Han vart medarbeidar avisa [[Heimveg (avis)\|''Heimveg'']], som skulen gav ut. Der utvikla han språket, som var stilsikkert, men alltid med ei munnleg undertone. Seinare, frå 1939, var han redaktør i denne avisa inntil han la ned drifta i protest mot [[Nazifisering\|nazifiseringa]] i 1942.		Som ung gut arbeidde han som gardsdreng, før han vart bokseljar og salsagent. I 1923 kom han i kontakt med styrar [[Eirik Øverås]] på [[Nordmøre folkehøgskule]], og dette gav han inspirasjon til å tenke i nye banar. Han vart medarbeidar i avisa [[Heimveg (avis)\|''Heimveg'']], som skulen gav ut. Der utvikla han språket, som var stilsikkert, men alltid med ein munnleg undertone. Seinare, frå 1939, var han redaktør i denne avisa inntil han la ned drifta i protest mot [[Nazifisering\|nazifiseringa]] i 1942.

	Gjennom ~~skriveriane~~ i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er skrevne på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed ~~munnlegg~~ framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire samlinger og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.		Gjennom skrivinga i ''Heimveg'' fekk han sjølvtillit nok til å gje ut ei diktsamling i 1929, ''Harpespel''. Her kom det som vart hans mest kjende dikt, «Vårsøg». Mellom anna dette og «E slåttatæja» er skrevne på dialekt, medan dei fleste dikta i samlinga er på normert nynorsk. Tekstar på dialekt kan vere vanskeleg tilgjengelege for eit større publikum, og «Vårsøg» fekk ikkje så mykje merksemd i starten. Det var fyrst da det vart tonesett, og dermed munnleg framført at det fann vegen inn i den norske folkesjela. Det vart ein lang diktarkarriere, med fleire samlinger og bidrag til antologiar. Den tiande og siste samlinga kom det året han fylte hundre år.

	Romanforfattar vart han ikkje, men han freista i 1930 lukka med eit manus. Romanen ''Gunnar Hjelen'' sende han til [[Aschehoug forlag]], men då han vart redusert brende han manuset.		Romanforfattar vart han ikkje, men han freista i 1930 lukka med eit manus. Romanen ''Gunnar Hjelen'' sende han til [[Aschehoug forlag]], men då han vart redusert brende han manuset.
Linje 15:		Linje 15:
	Som lokalhistorikar er han kjend som «småkårsfolkets historikar». [[Husmenn og husmannsplassar i Surnadal\|''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'']] frå 1942 er eit pionerverk. Eit trekk ved den eldre gards- og slektshistoria er at dei fleste husmannsfamilier er fråverandre. Ein kan tolke det på mange vis - ei nedlatande haldning til husmannsfolk, vanskelege kjeldetilhøve, spørsmålet om kven det var som hadde råd til å kjøpe bøkene og så bortetter. I dag er det gjerne oppfatta som naturleg at husmannsfolket òg er med i gards- og slektshistoria, og Hyldbakk var den fyrste som satsa tungt på dette.		Som lokalhistorikar er han kjend som «småkårsfolkets historikar». [[Husmenn og husmannsplassar i Surnadal\|''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'']] frå 1942 er eit pionerverk. Eit trekk ved den eldre gards- og slektshistoria er at dei fleste husmannsfamilier er fråverandre. Ein kan tolke det på mange vis - ei nedlatande haldning til husmannsfolk, vanskelege kjeldetilhøve, spørsmålet om kven det var som hadde råd til å kjøpe bøkene og så bortetter. I dag er det gjerne oppfatta som naturleg at husmannsfolket òg er med i gards- og slektshistoria, og Hyldbakk var den fyrste som satsa tungt på dette.

	I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg ~~tenker~~ mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette seies å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit ~~uløseleg~~ band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.		I løpet av karriera som lokalhistorikar skreiv han bygdebøker for seks kommunar, og i alt kring 11 000 sider. Sjølv om dei fleste truleg tenkjer mest på han som diktar, var det lokalhistorikar han sjølv identifiserte seg som. Diktinga var ein hobby. Dette seies å vere grunnen til at han aldri søkte seg til noko litterært miljø, men i staden kjende seg heime i det lokalhistoriske miljøet. Det er samstundes eit uløyseleg band mellom lokalhistoria og diktinga - kjærleiken til heimbygd og medmenneske er det sentrale.

	Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg ~~skjølv~~ på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av hans ~~tekstar~~ til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.		Lokalhistorie har sjeldan gjort nokon til rikskjendis, og det tok lang tid før dikta hans nådde det store publikum. Sjølv i heimbygda var han ikkje særleg populær i lang tid. Han budde for seg sjølv på [[Kleiva (Surnadal)\|Kleiva]], og var nok litt for frittalande for mange av bygdefolket. Fyrst i 1970-åra byrja han få større anerkjenning. Han skreiv ''Brev frå Kleiva'' i avisa [[Driva (avis)\|''Driva'']], og desse vart oppdaga. Den fyrste prisen, [[Møre og Romsdal fylkes kulturpris]], fekk han i 1973. [[Norsk kulturråds pris for lokalhistorie]] fekk han i 1976. Dermed byrja han byggje seg opp eit ry i litterære og akademiske kretsar. Men det store gjennombrotet kom i 1977 då Sommerro tonesette «Vårsøg». I 1995 samla [[Vidar Sandem]] fleire av tekstane hans til stykket ''No skin det sol'', som sette publikumsrekord for [[Teatret Vårt]], og som fekk gjere gjestespel på [[Det Norske Teatret]]. I 1994 fekk Hyldbakk [[Kongens fortenestmedalje]] i gull.

	Han reiste aldri utanlands, og ~~forlot sjelden~~ nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen.		Han reiste aldri utanlands, og forlet sjeldan nærområdet. Men som lokalhistorikar reiste han mykje rundt på [[Nordmøre]], i [[Romsdal]] og i [[Trøndelag]]. Han levde nøysamt, og mot slutten av livet kunne han testamentere nær ein million kronar til kultur- og lokalhistorisk arbeid i Surnadal kommune, og han gav også husa sine på Kleiva til kommunen.

	== Litteratur og kjelder ==		== Litteratur og kjelder ==

Cnyborg på 17. mar. 2021 kl. 12:40

2021-03-17T12:40:51Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 17. mar. 2021 kl. 12:40
Linje 1:		Linje 1:
	~~{{Under arbeid}}~~

	'''[[Hans Hyldbakk]]''' (fødd 8. mai 1898 i [[Surnadal kommune\|Surnadal]]. død 18. august 2001 same stad) var diktar og lokalhistorikar. Som diktar er han særleg kjend for «Vårsøg», som etter å ha vorte tonesett av sambygdingen [[Henning Sommerro]] er kåra til Norges vakraste vise. Og som lokalhistorikar opna han ny mark med ''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'' frå 1942, det fyrste verket som systematisk tok for seg [[husmenn]] og deire familier som ein del av gards- og slektshistoria.		'''[[Hans Hyldbakk]]''' (fødd 8. mai 1898 i [[Surnadal kommune\|Surnadal]]. død 18. august 2001 same stad) var diktar og lokalhistorikar. Som diktar er han særleg kjend for «Vårsøg», som etter å ha vorte tonesett av sambygdingen [[Henning Sommerro]] er kåra til Norges vakraste vise. Og som lokalhistorikar opna han ny mark med ''Husmenn og husmannsplassar i Surnadal'' frå 1942, det fyrste verket som systematisk tok for seg [[husmenn]] og deire familier som ein del av gards- og slektshistoria.