Hartvig Halvorsen (1854–1910) - Sideversjonshistorikk

Stigrp: /* Grunnleggjar av Diakonhjemmet */ gravlagt

2022-07-19T13:40:22Z

Grunnleggjar av Diakonhjemmet: gravlagt

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 19. jul. 2022 kl. 13:40
Linje 29:		Linje 29:
	Hartvig Halvorsen var Diakonhjemmet sin grunnleggjar og første forstandar. Starten skjedde våren 1890, 22 år etter at [[Diakonissehuset Lovisenberg\|Diakonissehuse]]<nowiki/>t var grunnlagt, ved at ti unge menn flytte inn i Magdalenastiftelsens bygning i [[Ullevålsveien]] i Oslo for å utdanne seg til omsorgsarbeid. Ei husstyrarinne, ein gartnar og ein forstandar skulle leie arbeidet, og forstandaren var altså Hartvig Halvorsen. Det var han som hadde lansert ideen innanfor Lutherstiftelsen. Som sekretær i Lutherstiftelsen reiste han saka på eit styremøte i organisasjonen. Ideen fekk raskt tilslutning, tida var moden. Det gjekk berre eit halvt år Halvorsen tok opp saka i styret for Lutherstiftelsen til elevar og personale flytta inn og Diakonhjemmet var i gang. Visjonen bak var å byggje ut den diakonale funksjonen i kyrkja, for at evangeliet kunne bli forkynt også med gjerning, ikkje berre med ord, og for at kyrkja kunne reise ein effektiv kamp mot den åndelege og sosiale nauda i samfunnet.		Hartvig Halvorsen var Diakonhjemmet sin grunnleggjar og første forstandar. Starten skjedde våren 1890, 22 år etter at [[Diakonissehuset Lovisenberg\|Diakonissehuse]]<nowiki/>t var grunnlagt, ved at ti unge menn flytte inn i Magdalenastiftelsens bygning i [[Ullevålsveien]] i Oslo for å utdanne seg til omsorgsarbeid. Ei husstyrarinne, ein gartnar og ein forstandar skulle leie arbeidet, og forstandaren var altså Hartvig Halvorsen. Det var han som hadde lansert ideen innanfor Lutherstiftelsen. Som sekretær i Lutherstiftelsen reiste han saka på eit styremøte i organisasjonen. Ideen fekk raskt tilslutning, tida var moden. Det gjekk berre eit halvt år Halvorsen tok opp saka i styret for Lutherstiftelsen til elevar og personale flytta inn og Diakonhjemmet var i gang. Visjonen bak var å byggje ut den diakonale funksjonen i kyrkja, for at evangeliet kunne bli forkynt også med gjerning, ikkje berre med ord, og for at kyrkja kunne reise ein effektiv kamp mot den åndelege og sosiale nauda i samfunnet.

	Hartvig Halvorsen var forstandar på Diakonhjemmet i 14 år, fram til 1904, og stod såleis i leiinga for institusjonen i dei første viktige utbyggingsåra. Då han slutta, vart han igjen prest, sokneprest i ei Oslo-menighet. Her verka han nokre år framover. Men så vart han sjuk, og han døydde 1910, på [[Diakonhjemmet sykehus\|Diakonhjemmets sjukehus]], berre 56 år gammal.		Hartvig Halvorsen var forstandar på Diakonhjemmet i 14 år, fram til 1904, og stod såleis i leiinga for institusjonen i dei første viktige utbyggingsåra. Då han slutta, vart han igjen prest, sokneprest i ei Oslo-menighet. Her verka han nokre år framover. Men så vart han sjuk, og han døydde 1910, på [[Diakonhjemmet sykehus\|Diakonhjemmets sjukehus]], berre 56 år gammal. Han er gravlagd i familiegrav på [[Vestre Aker kirkegård]] i Oslo.

	== Drivande kraft bak opprettinga av Menighetsfakultetet ==		== Drivande kraft bak opprettinga av Menighetsfakultetet ==

Stigrp: /* Redaktør i Stavanger */ setter inn manglende leveår for kona

2022-07-19T13:38:09Z

Redaktør i Stavanger: setter inn manglende leveår for kona

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 19. jul. 2022 kl. 13:38
Linje 17:		Linje 17:
	Hartvig Halvorsen reiste tilbake til Kristiania og kasta seg over teologistudiet. Etter tre år tok han teologisk embetseksamen, berre 24 år gammal. Då blei det eit nytt brot i karrieren. Vegen gjekk på nytt tilbake til Rogaland, til Stavanger, der han tok til som redaktør av den nystarta avisa [[Vestlandsposten]], som [[Lars Oftedal (1838–1900)\|Lars Oftedal]] stod bak. Han kom dermed i sentrum av den sydande verksemda rundt Lars Oftedal. Redaktørposten var ein strategisk viktig posisjon i Oftedal sitt imperium, og her kunne Oftedal ikkje plassere kven som helst. Han måtte ha ein mann han kunne stole på, ein som stod for det same som han sjølv. Vi veit ikkje kor nær kontakt Hartvig Halvorsen hadde hatt med den oftedalske vekkinga før, men han kjende sjølvsagt til henne. Og den sommaren Halvorsen kom heim som ferdig teologisk kandidat vart det halde årsmøte i «Ryfylke og Jæren Fællesforening for den Indre Mission» i Hjelmeland over tre dagar. Lars Oftedal deltok på heile møtet, og det kan vera då han greip fatt i den gåverike ferske teologen. I september var Hartvig Halvorsen iallfall på plass i Stavanger på redaktørkrakken, og avisa skulle kome med si første utgåve 1. oktober. Men han vart ikkje lenge i stillinga. Etter eit halvår braut han opp og reiste tilbake til Kristiania for å avslutte si utdanning med praktikum, og han tok praktisk-teologisk eksamen hausten 1879. Det var nok ikkje nokon dramatikk rundt oppbrotetet frå Stavanger. Mykje tyder på at det var tenkt som eit tidsavgrensa engasjement, kanskje medan han venta på å få plass på praktikum.		Hartvig Halvorsen reiste tilbake til Kristiania og kasta seg over teologistudiet. Etter tre år tok han teologisk embetseksamen, berre 24 år gammal. Då blei det eit nytt brot i karrieren. Vegen gjekk på nytt tilbake til Rogaland, til Stavanger, der han tok til som redaktør av den nystarta avisa [[Vestlandsposten]], som [[Lars Oftedal (1838–1900)\|Lars Oftedal]] stod bak. Han kom dermed i sentrum av den sydande verksemda rundt Lars Oftedal. Redaktørposten var ein strategisk viktig posisjon i Oftedal sitt imperium, og her kunne Oftedal ikkje plassere kven som helst. Han måtte ha ein mann han kunne stole på, ein som stod for det same som han sjølv. Vi veit ikkje kor nær kontakt Hartvig Halvorsen hadde hatt med den oftedalske vekkinga før, men han kjende sjølvsagt til henne. Og den sommaren Halvorsen kom heim som ferdig teologisk kandidat vart det halde årsmøte i «Ryfylke og Jæren Fællesforening for den Indre Mission» i Hjelmeland over tre dagar. Lars Oftedal deltok på heile møtet, og det kan vera då han greip fatt i den gåverike ferske teologen. I september var Hartvig Halvorsen iallfall på plass i Stavanger på redaktørkrakken, og avisa skulle kome med si første utgåve 1. oktober. Men han vart ikkje lenge i stillinga. Etter eit halvår braut han opp og reiste tilbake til Kristiania for å avslutte si utdanning med praktikum, og han tok praktisk-teologisk eksamen hausten 1879. Det var nok ikkje nokon dramatikk rundt oppbrotetet frå Stavanger. Mykje tyder på at det var tenkt som eit tidsavgrensa engasjement, kanskje medan han venta på å få plass på praktikum.

	Som ferdig utdanna prest kunne han søkje seg prestestilling. Han vart først personalkapellan i [[Vanse kommune\|Vanse]] på Sørlandet. Der var han i nesten tre år. Det siste halvtanna året var han fungerande sokneprest etter at soknepresten døde. Mens han var i Vanse gifte han seg med Gidske Rasmussen frå [[Sand]]. Dei fekk seks born. To av dei døde i ung alder.		Som ferdig utdanna prest kunne han søkje seg prestestilling. Han vart først personalkapellan i [[Vanse kommune\|Vanse]] på Sørlandet. Der var han i nesten tre år. Det siste halvtanna året var han fungerande sokneprest etter at soknepresten døde. Mens han var i Vanse gifte han seg med Gidske Rasmussen (1856-1941) frå [[Sand]]. Dei fekk seks born. To av dei døde i ung alder.

	Etter eit kort opphald som kapellan i [[Høyland prestegjeld\|Høyland]] kom han i 1883 tilbake til hovudstaden og gjekk inn i ei stilling som stifskapellan. Sidan var det i [[Kristiania]] han skulle ha sitt virke. Men heller ikkje i stillinga som stiftskapellan vart han lenge. Året etter vart han kalla til stillinga som sekretær for [[Lutherstiftelsen]]. Han var i tvil om han skulle ta stillinga og forlate si oppgåve som prest, men enda med å seia ja. Stillinga som sekretær for Lutherstiftelsen tilsvarar notidas stilling som generalsekretær i Indremisjonsselskapet (no [[Normisjon\|Normisjon)]]		Etter eit kort opphald som kapellan i [[Høyland prestegjeld\|Høyland]] kom han i 1883 tilbake til hovudstaden og gjekk inn i ei stilling som stifskapellan. Sidan var det i [[Kristiania]] han skulle ha sitt virke. Men heller ikkje i stillinga som stiftskapellan vart han lenge. Året etter vart han kalla til stillinga som sekretær for [[Lutherstiftelsen]]. Han var i tvil om han skulle ta stillinga og forlate si oppgåve som prest, men enda med å seia ja. Stillinga som sekretær for Lutherstiftelsen tilsvarar notidas stilling som generalsekretær i Indremisjonsselskapet (no [[Normisjon\|Normisjon)]]

Stigrp: /* Redaktør i Stavanger */ det het ikke Oslo på den tiden, retter til Kristiania

2022-07-19T13:22:21Z

Redaktør i Stavanger: det het ikke Oslo på den tiden, retter til Kristiania

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 19. jul. 2022 kl. 13:22
Linje 15:		Linje 15:

	== Redaktør i Stavanger ==		== Redaktør i Stavanger ==
	Hartvig Halvorsen reiste tilbake til ~~Oslo~~ og kasta seg over teologistudiet. Etter tre år tok han teologisk embetseksamen, berre 24 år gammal. Då blei det eit nytt brot i karrieren. Vegen gjekk på nytt tilbake til Rogaland, til Stavanger, der han tok til som redaktør av den nystarta avisa [[Vestlandsposten]], som [[Lars Oftedal (1838–1900)\|Lars Oftedal]] stod bak. Han kom dermed i sentrum av den sydande verksemda rundt Lars Oftedal. Redaktørposten var ein strategisk viktig posisjon i Oftedal sitt imperium, og her kunne Oftedal ikkje plassere kven som helst. Han måtte ha ein mann han kunne stole på, ein som stod for det same som han sjølv. Vi veit ikkje kor nær kontakt Hartvig Halvorsen hadde hatt med den oftedalske vekkinga før, men han kjende sjølvsagt til henne. Og den sommaren Halvorsen kom heim som ferdig teologisk kandidat vart det halde årsmøte i «Ryfylke og Jæren Fællesforening for den Indre Mission» i Hjelmeland over tre dagar. Lars Oftedal deltok på heile møtet, og det kan vera då han greip fatt i den gåverike ferske teologen. I september var Hartvig Halvorsen iallfall på plass i Stavanger på redaktørkrakken, og avisa skulle kome med si første utgåve 1. oktober. Men han vart ikkje lenge i stillinga. Etter eit halvår braut han opp og reiste tilbake til Kristiania for å avslutte si utdanning med praktikum, og han tok praktisk-teologisk eksamen hausten 1879. Det var nok ikkje nokon dramatikk rundt oppbrotetet frå Stavanger. Mykje tyder på at det var tenkt som eit tidsavgrensa engasjement, kanskje medan han venta på å få plass på praktikum.		Hartvig Halvorsen reiste tilbake til Kristiania og kasta seg over teologistudiet. Etter tre år tok han teologisk embetseksamen, berre 24 år gammal. Då blei det eit nytt brot i karrieren. Vegen gjekk på nytt tilbake til Rogaland, til Stavanger, der han tok til som redaktør av den nystarta avisa [[Vestlandsposten]], som [[Lars Oftedal (1838–1900)\|Lars Oftedal]] stod bak. Han kom dermed i sentrum av den sydande verksemda rundt Lars Oftedal. Redaktørposten var ein strategisk viktig posisjon i Oftedal sitt imperium, og her kunne Oftedal ikkje plassere kven som helst. Han måtte ha ein mann han kunne stole på, ein som stod for det same som han sjølv. Vi veit ikkje kor nær kontakt Hartvig Halvorsen hadde hatt med den oftedalske vekkinga før, men han kjende sjølvsagt til henne. Og den sommaren Halvorsen kom heim som ferdig teologisk kandidat vart det halde årsmøte i «Ryfylke og Jæren Fællesforening for den Indre Mission» i Hjelmeland over tre dagar. Lars Oftedal deltok på heile møtet, og det kan vera då han greip fatt i den gåverike ferske teologen. I september var Hartvig Halvorsen iallfall på plass i Stavanger på redaktørkrakken, og avisa skulle kome med si første utgåve 1. oktober. Men han vart ikkje lenge i stillinga. Etter eit halvår braut han opp og reiste tilbake til Kristiania for å avslutte si utdanning med praktikum, og han tok praktisk-teologisk eksamen hausten 1879. Det var nok ikkje nokon dramatikk rundt oppbrotetet frå Stavanger. Mykje tyder på at det var tenkt som eit tidsavgrensa engasjement, kanskje medan han venta på å få plass på praktikum.

	Som ferdig utdanna prest kunne han søkje seg prestestilling. Han vart først personalkapellan i [[Vanse kommune\|Vanse]] på Sørlandet. Der var han i nesten tre år. Det siste halvtanna året var han fungerande sokneprest etter at soknepresten døde. Mens han var i Vanse gifte han seg med Gidske Rasmussen frå [[Sand]]. Dei fekk seks born. To av dei døde i ung alder.		Som ferdig utdanna prest kunne han søkje seg prestestilling. Han vart først personalkapellan i [[Vanse kommune\|Vanse]] på Sørlandet. Der var han i nesten tre år. Det siste halvtanna året var han fungerande sokneprest etter at soknepresten døde. Mens han var i Vanse gifte han seg med Gidske Rasmussen frå [[Sand]]. Dei fekk seks born. To av dei døde i ung alder.
	Etter eit kort opphald som kapellan i [[Høyland prestegjeld\|Høyland]] kom han i 1883 tilbake til hovudstaden og gjekk inn i ei stilling som stifskapellan. Sidan var det i [[Kristiania]] han skulle ha sitt virke. Men heller ikkje i stillinga som stiftskapellan vart han lenge. Året etter vart han kalla til stillinga som sekretær for [[Lutherstiftelsen]]. Han var i tvil om han skulle ta stillinga og forlate si oppgåve som prest, men enda med å seia ja. Stillinga som sekretær for Lutherstiftelsen tilsvarar notidas stilling som generalsekretær i Indremisjonsselskapet (no [[Normisjon\|Normisjon)]]		Etter eit kort opphald som kapellan i [[Høyland prestegjeld\|Høyland]] kom han i 1883 tilbake til hovudstaden og gjekk inn i ei stilling som stifskapellan. Sidan var det i [[Kristiania]] han skulle ha sitt virke. Men heller ikkje i stillinga som stiftskapellan vart han lenge. Året etter vart han kalla til stillinga som sekretær for [[Lutherstiftelsen]]. Han var i tvil om han skulle ta stillinga og forlate si oppgåve som prest, men enda med å seia ja. Stillinga som sekretær for Lutherstiftelsen tilsvarar notidas stilling som generalsekretær i Indremisjonsselskapet (no [[Normisjon\|Normisjon)]]

	== Sekretær i Lutherstiftelsen ==		== Sekretær i Lutherstiftelsen ==

Stigrp: /* Bakgrunn */ Retter fra Universitetet i Oslo (dages navn) til universitetet i Kristiania

2022-07-19T13:21:33Z

Bakgrunn: Retter fra Universitetet i Oslo (dages navn) til universitetet i Kristiania

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 19. jul. 2022 kl. 13:21
Linje 7:		Linje 7:
	Hartvig Halvorsen hadde fem søsken som levde opp. I tillegg var det fire til, som døydde som speborn. To av søskena emigrerte til Amerika, og ei søster vart gift til [[Gjesdal kommune\|Gjesdal]]. Dei to andre vart verande i Hjelmeland. Den eldre broren Daniel Halvorsen overtok fargeriet etter faren, dreiv som handemann og var mykje med i styre og stell i Hjelmeland, m.a. som ordførar i tre periodar. Yngste søstera Sanna vart gift med lærar Jone Bjelland. Dei overtok heimehuset i Vågen, som då etter kvart vart heitande Bjellandhuset.		Hartvig Halvorsen hadde fem søsken som levde opp. I tillegg var det fire til, som døydde som speborn. To av søskena emigrerte til Amerika, og ei søster vart gift til [[Gjesdal kommune\|Gjesdal]]. Dei to andre vart verande i Hjelmeland. Den eldre broren Daniel Halvorsen overtok fargeriet etter faren, dreiv som handemann og var mykje med i styre og stell i Hjelmeland, m.a. som ordførar i tre periodar. Yngste søstera Sanna vart gift med lærar Jone Bjelland. Dei overtok heimehuset i Vågen, som då etter kvart vart heitande Bjellandhuset.

	Familien sin økonomi gjorde det muleg for borna å ta utdanning. Tretten år gammal vart Hartvig Havorsen elev ved Stavanger lærde skule, der han tok realskuleeksamen på to år. Deretter las han privat til examen artium og vart student i 1873, 19 år gammal. Det ser ut til at utdanningsplanane var heilt klare. Frå Stavanger gjekk vegen rett til ~~Universitetet~~ i ~~Oslo~~, og der tok han eksamen i førebuande prøver i filosofi året etter.		Familien sin økonomi gjorde det muleg for borna å ta utdanning. Tretten år gammal vart Hartvig Havorsen elev ved Stavanger lærde skule, der han tok realskuleeksamen på to år. Deretter las han privat til examen artium og vart student i 1873, 19 år gammal. Det ser ut til at utdanningsplanane var heilt klare. Frå Stavanger gjekk vegen rett til universitetet i Kristiania, og der tok han eksamen i førebuande prøver i filosofi året etter.

	== Starta folkehøgskule ==		== Starta folkehøgskule ==

Kallrustad: Kallrustad flyttet siden Hartvig Halvorsen (1854-1910) til Hartvig Halvorsen (1854–1910)

2022-04-11T06:17:57Z

Kallrustad flyttet siden Hartvig Halvorsen (1854-1910) til Hartvig Halvorsen (1854–1910)

← Eldre sideversjon	Sideversjonen fra 11. apr. 2022 kl. 06:17
(Ingen forskjell)

Kallrustad: formatering, redigering av ingressen, kategoriar

2022-04-11T06:16:32Z

formatering, redigering av ingressen, kategoriar

Vis endringer

Trybran: sett inn overskrifter

2022-04-02T16:55:12Z

sett inn overskrifter

Vis endringer

Trybran på 2. apr. 2022 kl. 16:38

2022-04-02T16:38:00Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 2. apr. 2022 kl. 16:38
Linje 18:		Linje 18:
	Som ferdig utdanna prest kunne han søkje seg prestestilling. Han vart først personalkapellan i [[Vanse kommune\|Vanse]] på Sørlandet. Der var han i nesten tre år. Det siste halvtanna året var han fungerande sokneprest etter at soknepresten døde. Mens han var i Vanse gifte han seg med Gidske Rasmussen frå [[Sand]]. Dei fekk seks born. To av dei døde i ung alder.		Som ferdig utdanna prest kunne han søkje seg prestestilling. Han vart først personalkapellan i [[Vanse kommune\|Vanse]] på Sørlandet. Der var han i nesten tre år. Det siste halvtanna året var han fungerande sokneprest etter at soknepresten døde. Mens han var i Vanse gifte han seg med Gidske Rasmussen frå [[Sand]]. Dei fekk seks born. To av dei døde i ung alder.

	Etter eit kort opphald som kapellan i [[Høyland prestegjeld\|Høyland]] kom han i 1883 tilbake til hovudstaden og gjekk inn i ei stilling som stifskapellan. Sidan var det i Kristiania han skulle ha sitt virke. Men heller ikkje i stillinga som stiftskapellan vart han lenge. Året etter vart han kalla til stillinga som sekretær for [[Lutherstiftelsen]]. Han var i tvil om han skulle ta stillinga og forlate si oppgåve som prest, men enda med å seia ja. Stillinga som sekretær for Lutherstiftelsen tilsvarar notidas stilling som generalsekretær i Indremisjonsselskapet (no .[[Normisjon\|Normisjon)]]		Etter eit kort opphald som kapellan i [[Høyland prestegjeld\|Høyland]] kom han i 1883 tilbake til hovudstaden og gjekk inn i ei stilling som stifskapellan. Sidan var det i Kristiania han skulle ha sitt virke. Men heller ikkje i stillinga som stiftskapellan vart han lenge. Året etter vart han kalla til stillinga som sekretær for [[Lutherstiftelsen]]. Han var i tvil om han skulle ta stillinga og forlate si oppgåve som prest, men enda med å seia ja. Stillinga som sekretær for Lutherstiftelsen tilsvarar notidas stilling som generalsekretær i Indremisjonsselskapet (no [[Normisjon\|Normisjon)]]

	Som sekretær i Lutherstiftelsen kom Halvorsen til å spele ei viktig rolle i arbeidet med å samle indremisjonsforeningane rundt om i landet i eit landsindremisjonsselskap med klar kyrkjeleg tilknyting. Halvorsen stod her i eit arbeid med eit anna kyrkjesyn og eit anna syn på lekmannsarbeidet enn verksemda til Lars Oftedal. I Lutherstiftelsen var det såkalla «nødsprinsippet» eit berande prinsipp. Det innebar ei restriktiv haldning til lekmannsforkynning. Det var i prinsippet prestane som skulle forkynne, og lekmenn som forkynnarar kunne berre aksepterast som ei unntaksordning i ein nødssituasjon med for dårleg kyrkjeleg betjening. Som sekretær i [[Lutherstiftelsen]] ville Halvorsen gjerne skape forsoning og einskap og samle dei ulike grupperingane i ei kyrkjeleg indremisjonsrørsle. Det vart noko av eit livskall for han å arbeide for ei levande verksam kyrkje med ein sterk og samla indremisjon. Derfor vart han aktiv på to frontar, både i arbeidet med å samle indremisjonen og i det kyrkjelege reformarbeidet.		Som sekretær i Lutherstiftelsen kom Halvorsen til å spele ei viktig rolle i arbeidet med å samle indremisjonsforeningane rundt om i landet i eit landsindremisjonsselskap med klar kyrkjeleg tilknyting. Halvorsen stod her i eit arbeid med eit anna kyrkjesyn og eit anna syn på lekmannsarbeidet enn verksemda til Lars Oftedal. I Lutherstiftelsen var det såkalla «nødsprinsippet» eit berande prinsipp. Det innebar ei restriktiv haldning til lekmannsforkynning. Det var i prinsippet prestane som skulle forkynne, og lekmenn som forkynnarar kunne berre aksepterast som ei unntaksordning i ein nødssituasjon med for dårleg kyrkjeleg betjening. Som sekretær i [[Lutherstiftelsen]] ville Halvorsen gjerne skape forsoning og einskap og samle dei ulike grupperingane i ei kyrkjeleg indremisjonsrørsle. Det vart noko av eit livskall for han å arbeide for ei levande verksam kyrkje med ein sterk og samla indremisjon. Derfor vart han aktiv på to frontar, både i arbeidet med å samle indremisjonen og i det kyrkjelege reformarbeidet.
Linje 38:		Linje 38:
	Hartvig Halvorsen har spelt ei rolle i norsk kyrkjehistorie. Hans namn er knytta både til indremisjonen, Diakonhjemmet og Menighetsfakultetet. Han var sekretær for Lutherstiftelsen i seks viktige år i 1880-åra, han var Diakonhjemmet sin grunnleggjar og første forstandar, og han var den drivande krafta bak opprettinga av Menighetsfakultetet i 1907.		Hartvig Halvorsen har spelt ei rolle i norsk kyrkjehistorie. Hans namn er knytta både til indremisjonen, Diakonhjemmet og Menighetsfakultetet. Han var sekretær for Lutherstiftelsen i seks viktige år i 1880-åra, han var Diakonhjemmet sin grunnleggjar og første forstandar, og han var den drivande krafta bak opprettinga av Menighetsfakultetet i 1907.

	== ~~Kilder~~ og litteratur ==		== Kjelder og litteratur: ==

	* Trygve Brandal: "Hartvig Halvorsen - ein hjelmelandsbu i norsk kyrkjehistorie". Gamalt frå Suldal. Årsskrift for Suldal sogelag 2002 s. 55-58.		* Trygve Brandal: "Hartvig Halvorsen - ein hjelmelandsbu i norsk kyrkjehistorie". Gamalt frå Suldal. Årsskrift for Suldal sogelag 2002 s. 55-58.

Trybran: lenking

2022-04-02T13:05:16Z

lenking

Vis endringer

Trybran: foto

2022-04-02T12:42:16Z

foto

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 2. apr. 2022 kl. 12:42
Linje 1:		Linje 1:
			[[Fil:Hartvig Halvorsen foto jpeg.jpg\|miniatyr\|Hartvig Halvorsen ]]
	'''<big>Hartvig Halvorsen</big>''' '''<big>-</big>''' '''<big>ein hjelmelandsbu i norsk kyrkjehistorie</big>'''		'''<big>Hartvig Halvorsen</big>''' '''<big>-</big>''' '''<big>ein hjelmelandsbu i norsk kyrkjehistorie</big>'''

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 19. jul. 2022 kl. 13:38
Linje 17:		Linje 17:
	Hartvig Halvorsen reiste tilbake til Kristiania og kasta seg over teologistudiet. Etter tre år tok han teologisk embetseksamen, berre 24 år gammal. Då blei det eit nytt brot i karrieren. Vegen gjekk på nytt tilbake til Rogaland, til Stavanger, der han tok til som redaktør av den nystarta avisa [[Vestlandsposten]], som [[Lars Oftedal (1838–1900)\|Lars Oftedal]] stod bak. Han kom dermed i sentrum av den sydande verksemda rundt Lars Oftedal. Redaktørposten var ein strategisk viktig posisjon i Oftedal sitt imperium, og her kunne Oftedal ikkje plassere kven som helst. Han måtte ha ein mann han kunne stole på, ein som stod for det same som han sjølv. Vi veit ikkje kor nær kontakt Hartvig Halvorsen hadde hatt med den oftedalske vekkinga før, men han kjende sjølvsagt til henne. Og den sommaren Halvorsen kom heim som ferdig teologisk kandidat vart det halde årsmøte i «Ryfylke og Jæren Fællesforening for den Indre Mission» i Hjelmeland over tre dagar. Lars Oftedal deltok på heile møtet, og det kan vera då han greip fatt i den gåverike ferske teologen. I september var Hartvig Halvorsen iallfall på plass i Stavanger på redaktørkrakken, og avisa skulle kome med si første utgåve 1. oktober. Men han vart ikkje lenge i stillinga. Etter eit halvår braut han opp og reiste tilbake til Kristiania for å avslutte si utdanning med praktikum, og han tok praktisk-teologisk eksamen hausten 1879. Det var nok ikkje nokon dramatikk rundt oppbrotetet frå Stavanger. Mykje tyder på at det var tenkt som eit tidsavgrensa engasjement, kanskje medan han venta på å få plass på praktikum.		Hartvig Halvorsen reiste tilbake til Kristiania og kasta seg over teologistudiet. Etter tre år tok han teologisk embetseksamen, berre 24 år gammal. Då blei det eit nytt brot i karrieren. Vegen gjekk på nytt tilbake til Rogaland, til Stavanger, der han tok til som redaktør av den nystarta avisa [[Vestlandsposten]], som [[Lars Oftedal (1838–1900)\|Lars Oftedal]] stod bak. Han kom dermed i sentrum av den sydande verksemda rundt Lars Oftedal. Redaktørposten var ein strategisk viktig posisjon i Oftedal sitt imperium, og her kunne Oftedal ikkje plassere kven som helst. Han måtte ha ein mann han kunne stole på, ein som stod for det same som han sjølv. Vi veit ikkje kor nær kontakt Hartvig Halvorsen hadde hatt med den oftedalske vekkinga før, men han kjende sjølvsagt til henne. Og den sommaren Halvorsen kom heim som ferdig teologisk kandidat vart det halde årsmøte i «Ryfylke og Jæren Fællesforening for den Indre Mission» i Hjelmeland over tre dagar. Lars Oftedal deltok på heile møtet, og det kan vera då han greip fatt i den gåverike ferske teologen. I september var Hartvig Halvorsen iallfall på plass i Stavanger på redaktørkrakken, og avisa skulle kome med si første utgåve 1. oktober. Men han vart ikkje lenge i stillinga. Etter eit halvår braut han opp og reiste tilbake til Kristiania for å avslutte si utdanning med praktikum, og han tok praktisk-teologisk eksamen hausten 1879. Det var nok ikkje nokon dramatikk rundt oppbrotetet frå Stavanger. Mykje tyder på at det var tenkt som eit tidsavgrensa engasjement, kanskje medan han venta på å få plass på praktikum.

	Som ferdig utdanna prest kunne han søkje seg prestestilling. Han vart først personalkapellan i [[Vanse kommune\|Vanse]] på Sørlandet. Der var han i nesten tre år. Det siste halvtanna året var han fungerande sokneprest etter at soknepresten døde. Mens han var i Vanse gifte han seg med Gidske Rasmussen frå [[Sand]]. Dei fekk seks born. To av dei døde i ung alder.		Som ferdig utdanna prest kunne han søkje seg prestestilling. Han vart først personalkapellan i [[Vanse kommune\|Vanse]] på Sørlandet. Der var han i nesten tre år. Det siste halvtanna året var han fungerande sokneprest etter at soknepresten døde. Mens han var i Vanse gifte han seg med Gidske Rasmussen (1856-1941) frå [[Sand]]. Dei fekk seks born. To av dei døde i ung alder.

	Etter eit kort opphald som kapellan i [[Høyland prestegjeld\|Høyland]] kom han i 1883 tilbake til hovudstaden og gjekk inn i ei stilling som stifskapellan. Sidan var det i [[Kristiania]] han skulle ha sitt virke. Men heller ikkje i stillinga som stiftskapellan vart han lenge. Året etter vart han kalla til stillinga som sekretær for [[Lutherstiftelsen]]. Han var i tvil om han skulle ta stillinga og forlate si oppgåve som prest, men enda med å seia ja. Stillinga som sekretær for Lutherstiftelsen tilsvarar notidas stilling som generalsekretær i Indremisjonsselskapet (no [[Normisjon\|Normisjon)]]		Etter eit kort opphald som kapellan i [[Høyland prestegjeld\|Høyland]] kom han i 1883 tilbake til hovudstaden og gjekk inn i ei stilling som stifskapellan. Sidan var det i [[Kristiania]] han skulle ha sitt virke. Men heller ikkje i stillinga som stiftskapellan vart han lenge. Året etter vart han kalla til stillinga som sekretær for [[Lutherstiftelsen]]. Han var i tvil om han skulle ta stillinga og forlate si oppgåve som prest, men enda med å seia ja. Stillinga som sekretær for Lutherstiftelsen tilsvarar notidas stilling som generalsekretær i Indremisjonsselskapet (no [[Normisjon\|Normisjon)]]