Kjeldearkiv:1924-07-14 Brev frå Kleiven til Prestgard - Sideversjonshistorikk

Gudmund Harildstad på 26. jan. 2018 kl. 13:36

2018-01-26T13:36:10Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 26. jan. 2018 kl. 13:36
Linje 20:		Linje 20:
	At arbeide mitt no ser ut te å ha sanka full medhug umkring seg, både i dalen og vidare umkring, er meg sjølsagt kjært og det aukar arbeidshugen og arbeidsgleden, likesom de gjev meg ei visse for, at eg ikje har livt reint i måfå i samtida.		At arbeide mitt no ser ut te å ha sanka full medhug umkring seg, både i dalen og vidare umkring, er meg sjølsagt kjært og det aukar arbeidshugen og arbeidsgleden, likesom de gjev meg ei visse for, at eg ikje har livt reint i måfå i samtida.

	Gjennom andre veit eg, at du no er vorte sjevredaktør for Decorahposten og såleis ein stor mann du, og, likesom eg. Men eg er viss på at for deg har de vore tie gonger meire arbeid, slit og stræv hell de har fulle på meg – eg kom å kalle for “åt Paradis på slette marken”.<ref>Uttrykk frå eventyret om veren og grisen som skulle til skogs og bu for seg sjølve. Trykt i mange eventyrsamlingar og lesebøker, og er også med i ''Norske Ordsprog'' (1856) av Ivar Aasen, med forklaringa «Faae al Herlighed uden Møie».</ref>		Gjennom andre veit eg, at du no er vorte sjevredaktør for [[Decorah-Posten\|Decorahposten]] og såleis ein stor mann du, og, likesom eg. Men eg er viss på at for deg har de vore tie gonger meire arbeid, slit og stræv hell de har fulle på meg – eg kom å kalle for “åt Paradis på slette marken”.<ref>Uttrykk frå eventyret om veren og grisen som skulle til skogs og bu for seg sjølve. Trykt i mange eventyrsamlingar og lesebøker, og er også med i ''Norske Ordsprog'' (1856) av Ivar Aasen, med forklaringa «Faae al Herlighed uden Møie».</ref>

	Men korleis bli de så med ei heimferd? Bli de reint vonlaust hell bli de ljosare voner hell nokongong førr?		Men korleis bli de så med ei heimferd? Bli de reint vonlaust hell bli de ljosare voner hell nokongong førr?

Cnyborg: lenkeretting

2017-12-11T14:43:43Z

lenkeretting

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 11. des. 2017 kl. 14:43
Linje 14:		Linje 14:
	Kjære Kristian!		Kjære Kristian!

	Tå alle dei helsingor, telegram, brev og kort som fløymde inn åt meg på festen i Vågåmo<ref>Festen var søndag 29. juni. Professor [[Knut Liestøl (1881-1952)\|Knut Liestøl]] heldt hovudtalen og [[Tore Ørjasæter]] framførte eit stort hyllingskvad.</ref> og den 10de her på staden, er de ingor som er meg så kjær som den du senda meg. Og ho kom i ei god stund – Skrede las ho upp framved peisen i den gamle peisestugu der vi sat samla nokre vener og kjenninger. De var ikje langt frå eg kom på gråten – det eine minne etter de andre livna upp og tok så forunderleg um hjarterøtene. Og ut på kvelden kom de ei helsing te, som vekte liv i minnerne: [[Hanna Hagerup\|Hanna Juberg]] – no fru Hagerup – ho, som i Seljord var Ågot i Fjelleventyre, senda meg eit lykkynskjingskort og nemner, at ho enno lever på gode minner frå Seljord. Døkk tvo er dei einaste av skulekameratom frå Seljord som sende meg ei helsing.		Tå alle dei helsingor, telegram, brev og kort som fløymde inn åt meg på festen i Vågåmo<ref>Festen var søndag 29. juni. Professor [[Knut Liestøl (1881-1952)\|Knut Liestøl]] heldt hovudtalen og [[Tore Ørjasæter]] framførte eit stort hyllingskvad.</ref> og den 10de her på staden, er de ingor som er meg så kjær som den du senda meg. Og ho kom i ei god stund – Skrede las ho upp framved peisen i den gamle peisestugu der vi sat samla nokre vener og kjenninger. De var ikje langt frå eg kom på gråten – det eine minne etter de andre livna upp og tok så forunderleg um hjarterøtene. Og ut på kvelden kom de ei helsing te, som vekte liv i minnerne: [[Hanna Hagerup (1858–1948)\|Hanna Juberg]] – no fru Hagerup – ho, som i Seljord var Ågot i Fjelleventyre, senda meg eit lykkynskjingskort og nemner, at ho enno lever på gode minner frå Seljord. Døkk tvo er dei einaste av skulekameratom frå Seljord som sende meg ei helsing.

	De vart svare te “støy oc opstandelse” i Gudbrandsdalen da eg fann på å bli 70 år gamal! Gjenom avisor, festtalor og festsange vart eg blåse upp te ein stor mann og arbeide mitt te eit storverk; båe deler er overdriving, men de lyt altid vera ein del kløkke festblomar, som snøgt visnar, ved slike festar og noko virak høyrer gjenne med. Mykje av al denne ros og skrøyv veit eg vel var ærleg meint, men eg kjenner meg sjøl såpas vel, at de gjorde meg sturen når eg vart hylla og lyfta upp i skyene som “granskar”, “kunstnar” og “målmester”. Sjøl har eg aldrig bore store tanker um livsverke mitt, men eg har visst med meg sjøl, at de eingong vil få verdage når ei ny norsk kulturhistori bli skrivin, for der får bondekulturen den breiaste plassen. Og så har eg vonast at bøkene mine kanskje vil hjelpe dølaungdomen te å finne veigen heim att te vår eigje kulturgrunn. Kanhende de alt held på lagar seg eit skifte og at denne festen for meg er eit merkje på, at folke i Gudbrandsdalsbygdom held på å finn att seg sjølve, held på sejer seg lause frå danske avleigor og unaturleg bykultur. Eg våga meg no te å sjå på festen i Vågåmo som eit slikt merkje og skal glede meg um eg såg rett.		De vart svare te “støy oc opstandelse” i Gudbrandsdalen da eg fann på å bli 70 år gamal! Gjenom avisor, festtalor og festsange vart eg blåse upp te ein stor mann og arbeide mitt te eit storverk; båe deler er overdriving, men de lyt altid vera ein del kløkke festblomar, som snøgt visnar, ved slike festar og noko virak høyrer gjenne med. Mykje av al denne ros og skrøyv veit eg vel var ærleg meint, men eg kjenner meg sjøl såpas vel, at de gjorde meg sturen når eg vart hylla og lyfta upp i skyene som “granskar”, “kunstnar” og “målmester”. Sjøl har eg aldrig bore store tanker um livsverke mitt, men eg har visst med meg sjøl, at de eingong vil få verdage når ei ny norsk kulturhistori bli skrivin, for der får bondekulturen den breiaste plassen. Og så har eg vonast at bøkene mine kanskje vil hjelpe dølaungdomen te å finne veigen heim att te vår eigje kulturgrunn. Kanhende de alt held på lagar seg eit skifte og at denne festen for meg er eit merkje på, at folke i Gudbrandsdalsbygdom held på å finn att seg sjølve, held på sejer seg lause frå danske avleigor og unaturleg bykultur. Eg våga meg no te å sjå på festen i Vågåmo som eit slikt merkje og skal glede meg um eg såg rett.

Hans P. Hosar: Lenke

2017-12-06T08:18:49Z

Lenke

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 6. des. 2017 kl. 08:18
Linje 14:		Linje 14:
	Kjære Kristian!		Kjære Kristian!

	Tå alle dei helsingor, telegram, brev og kort som fløymde inn åt meg på festen i Vågåmo<ref>Festen var søndag 29. juni. Professor [[Knut Liestøl (1881-1952)\|Knut Liestøl]] heldt hovudtalen og [[Tore Ørjasæter]] framførte eit stort hyllingskvad.</ref> og den 10de her på staden, er de ingor som er meg så kjær som den du senda meg. Og ho kom i ei god stund – Skrede las ho upp framved peisen i den gamle peisestugu der vi sat samla nokre vener og kjenninger. De var ikje langt frå eg kom på gråten – det eine minne etter de andre livna upp og tok så forunderleg um hjarterøtene. Og ut på kvelden kom de ei helsing te, som vekte liv i minnerne: Hanna Juberg – no fru Hagerup – ho, som i Seljord var Ågot i Fjelleventyre, senda meg eit lykkynskjingskort og nemner, at ho enno lever på gode minner frå Seljord. Døkk tvo er dei einaste av skulekameratom frå Seljord som sende meg ei helsing.		Tå alle dei helsingor, telegram, brev og kort som fløymde inn åt meg på festen i Vågåmo<ref>Festen var søndag 29. juni. Professor [[Knut Liestøl (1881-1952)\|Knut Liestøl]] heldt hovudtalen og [[Tore Ørjasæter]] framførte eit stort hyllingskvad.</ref> og den 10de her på staden, er de ingor som er meg så kjær som den du senda meg. Og ho kom i ei god stund – Skrede las ho upp framved peisen i den gamle peisestugu der vi sat samla nokre vener og kjenninger. De var ikje langt frå eg kom på gråten – det eine minne etter de andre livna upp og tok så forunderleg um hjarterøtene. Og ut på kvelden kom de ei helsing te, som vekte liv i minnerne: [[Hanna Hagerup\|Hanna Juberg]] – no fru Hagerup – ho, som i Seljord var Ågot i Fjelleventyre, senda meg eit lykkynskjingskort og nemner, at ho enno lever på gode minner frå Seljord. Døkk tvo er dei einaste av skulekameratom frå Seljord som sende meg ei helsing.

	De vart svare te “støy oc opstandelse” i Gudbrandsdalen da eg fann på å bli 70 år gamal! Gjenom avisor, festtalor og festsange vart eg blåse upp te ein stor mann og arbeide mitt te eit storverk; båe deler er overdriving, men de lyt altid vera ein del kløkke festblomar, som snøgt visnar, ved slike festar og noko virak høyrer gjenne med. Mykje av al denne ros og skrøyv veit eg vel var ærleg meint, men eg kjenner meg sjøl såpas vel, at de gjorde meg sturen når eg vart hylla og lyfta upp i skyene som “granskar”, “kunstnar” og “målmester”. Sjøl har eg aldrig bore store tanker um livsverke mitt, men eg har visst med meg sjøl, at de eingong vil få verdage når ei ny norsk kulturhistori bli skrivin, for der får bondekulturen den breiaste plassen. Og så har eg vonast at bøkene mine kanskje vil hjelpe dølaungdomen te å finne veigen heim att te vår eigje kulturgrunn. Kanhende de alt held på lagar seg eit skifte og at denne festen for meg er eit merkje på, at folke i Gudbrandsdalsbygdom held på å finn att seg sjølve, held på sejer seg lause frå danske avleigor og unaturleg bykultur. Eg våga meg no te å sjå på festen i Vågåmo som eit slikt merkje og skal glede meg um eg såg rett.		De vart svare te “støy oc opstandelse” i Gudbrandsdalen da eg fann på å bli 70 år gamal! Gjenom avisor, festtalor og festsange vart eg blåse upp te ein stor mann og arbeide mitt te eit storverk; båe deler er overdriving, men de lyt altid vera ein del kløkke festblomar, som snøgt visnar, ved slike festar og noko virak høyrer gjenne med. Mykje av al denne ros og skrøyv veit eg vel var ærleg meint, men eg kjenner meg sjøl såpas vel, at de gjorde meg sturen når eg vart hylla og lyfta upp i skyene som “granskar”, “kunstnar” og “målmester”. Sjøl har eg aldrig bore store tanker um livsverke mitt, men eg har visst med meg sjøl, at de eingong vil få verdage når ei ny norsk kulturhistori bli skrivin, for der får bondekulturen den breiaste plassen. Og så har eg vonast at bøkene mine kanskje vil hjelpe dølaungdomen te å finne veigen heim att te vår eigje kulturgrunn. Kanhende de alt held på lagar seg eit skifte og at denne festen for meg er eit merkje på, at folke i Gudbrandsdalsbygdom held på å finn att seg sjølve, held på sejer seg lause frå danske avleigor og unaturleg bykultur. Eg våga meg no te å sjå på festen i Vågåmo som eit slikt merkje og skal glede meg um eg såg rett.

Gudmund Harildstad på 22. nov. 2017 kl. 12:58

2017-11-22T12:58:52Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 22. nov. 2017 kl. 12:58
Linje 37:		Linje 37:

	Ivar Kleiven		Ivar Kleiven

			== Fotnoter ==
			<references/>
	[[Kategori:Brevsamling Kleiven-Prestgard]]		[[Kategori:Brevsamling Kleiven-Prestgard]]

Gudmund Harildstad på 18. nov. 2017 kl. 12:00

2017-11-18T12:00:00Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. nov. 2017 kl. 12:00
Linje 2:		Linje 2:
	\| målform = nn		\| målform = nn
	\| bilde = Heime og ute forside.jpg		\| bilde = Heime og ute forside.jpg
	\| dato =		\| dato = 14.7.1924
	\| sted =		\| sted = [[Vågå]]
	\| fra = [[Ivar Kleiven]]		\| fra = [[Ivar Kleiven]]
	\| til = [[Kristian Prestgard]]		\| til = [[Kristian Prestgard]]
	\| nummer =		\| nummer = 163
	\| samling = [[Brevsamling Ivar Kleiven og Kristian Prestgard 1886–1932]]		\| samling = [[Brevsamling Ivar Kleiven og Kristian Prestgard 1886–1932]]
	\| oppbevaring =		\| oppbevaring = [[Opplandsarkivet]]
	}}		}}
	Kleivsætra 14/7. 1924.		Kleivsætra 14/7. 1924.

Gudmund Harildstad på 18. nov. 2017 kl. 11:59

2017-11-18T11:59:24Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 18. nov. 2017 kl. 11:59
Linje 1:		Linje 1:
	~~''Nr~~. ~~164:~~ Kleiven ~~frå Vågå''~~		{{Infoboks brev
			\| målform = nn
			\| bilde = Heime og ute forside.jpg
			\| dato =
			\| sted =
			\| fra = [[Ivar Kleiven]]
			\| til = [[Kristian Prestgard]]
			\| nummer =
			\| samling = [[Brevsamling Ivar Kleiven og Kristian Prestgard 1886–1932]]
			\| oppbevaring =
			}}
	Kleivsætra 14/7. 1924.		Kleivsætra 14/7. 1924.

Gudmund Harildstad: Ny side: ''Nr. 164: Kleiven frå Vågå'' Kleivsætra 14/7. 1924. Kjære Kristian! Tå alle dei helsingor, telegram, brev og kort som fløymde inn åt meg på festen i VågåmoFesten...

2017-11-18T11:59:01Z

Ny side: ''Nr. 164: Kleiven frå Vågå'' Kleivsætra 14/7. 1924. Kjære Kristian! Tå alle dei helsingor, telegram, brev og kort som fløymde inn åt meg på festen i Vågåmo<ref>Festen...

Ny side

''Nr. 164: Kleiven frå Vågå''

Kleivsætra 14/7. 1924.

Kjære Kristian!

Tå alle dei helsingor, telegram, brev og kort som fløymde inn åt meg på festen i Vågåmo<ref>Festen var søndag 29. juni. Professor [[Knut Liestøl (1881-1952)|Knut Liestøl]] heldt hovudtalen og [[Tore Ørjasæter]] framførte eit stort hyllingskvad.</ref> og den 10de her på staden, er de ingor som er meg så kjær som den du senda meg. Og ho kom i ei god stund – Skrede las ho upp framved peisen i den gamle peisestugu der vi sat samla nokre vener og kjenninger. De var ikje langt frå eg kom på gråten – det eine minne etter de andre livna upp og tok så forunderleg um hjarterøtene. Og ut på kvelden kom de ei helsing te, som vekte liv i minnerne: Hanna Juberg – no fru Hagerup – ho, som i Seljord var Ågot i Fjelleventyre, senda meg eit lykkynskjingskort og nemner, at ho enno lever på gode minner frå Seljord. Døkk tvo er dei einaste av skulekameratom frå Seljord som sende meg ei helsing.

De vart svare te “støy oc opstandelse” i Gudbrandsdalen da eg fann på å bli 70 år gamal! Gjenom avisor, festtalor og festsange vart eg blåse upp te ein stor mann og arbeide mitt te eit storverk; båe deler er overdriving, men de lyt altid vera ein del kløkke festblomar, som snøgt visnar, ved slike festar og noko virak høyrer gjenne med. Mykje av al denne ros og skrøyv veit eg vel var ærleg meint, men eg kjenner meg sjøl såpas vel, at de gjorde meg sturen når eg vart hylla og lyfta upp i skyene som “granskar”, “kunstnar” og “målmester”. Sjøl har eg aldrig bore store tanker um livsverke mitt, men eg har visst med meg sjøl, at de eingong vil få verdage når ei ny norsk kulturhistori bli skrivin, for der får bondekulturen den breiaste plassen. Og så har eg vonast at bøkene mine kanskje vil hjelpe dølaungdomen te å finne veigen heim att te vår eigje kulturgrunn. Kanhende de alt held på lagar seg eit skifte og at denne festen for meg er eit merkje på, at folke i Gudbrandsdalsbygdom held på å finn att seg sjølve, held på sejer seg lause frå danske avleigor og unaturleg bykultur. Eg våga meg no te å sjå på festen i Vågåmo som eit slikt merkje og skal glede meg um eg såg rett.

At arbeide mitt no ser ut te å ha sanka full medhug umkring seg, både i dalen og vidare umkring, er meg sjølsagt kjært og det aukar arbeidshugen og arbeidsgleden, likesom de gjev meg ei visse for, at eg ikje har livt reint i måfå i samtida.

Gjennom andre veit eg, at du no er vorte sjevredaktør for Decorahposten og såleis ein stor mann du, og, likesom eg. Men eg er viss på at for deg har de vore tie gonger meire arbeid, slit og stræv hell de har fulle på meg – eg kom å kalle for “åt Paradis på slette marken”.<ref>Uttrykk frå eventyret om veren og grisen som skulle til skogs og bu for seg sjølve. Trykt i mange eventyrsamlingar og lesebøker, og er også med i ''Norske Ordsprog'' (1856) av Ivar Aasen, med forklaringa «Faae al Herlighed uden Møie».</ref>

Men korleis bli de så med ei heimferd? Bli de reint vonlaust hell bli de ljosare voner hell nokongong førr?

Sia ivår har eg byrja skipa te ei ny utgåve tå “I gamle dågå” – eg gjerer de på fristundom, likesom, for ikje å skiple arbeide på dei andre bygdabøkom som kvar bygd ventar på. Um eit par dagar skal eg ut etter dalen på sank att og trur mest, eg skal gjera meg ferdig på denne ferda.

Vi har endeleg etter ein har og sein vår fått høgsomar i fjelle og de smakar ikje godt, å sleppe seg ned i dalsprunga just no, da alting blømer og angar tå somar rundt um frå skog og li. Men de er ikje råd med di – fær vonast at somaren bli lang iår etter di han kom så seint.

Igrunnen hadde eg så lite å skrive um idag, men eg kjende meg driven te å sende deg takk for den gjæve helsinga di, som gjorde meg så glad og som eg gjøymer på som ein heilagdom. Inderleg takk!

No er du vel så forrlesst med “Decorahposten” at ein korkje tør nemne på brev eller vente eit ord frå deg åre igjennom? Går de den veigen blir de ikje stor godhug Decorahp. kan vente seg tå meg.

Hjarteleg helsing frå Pål og

din gamle 70 åruge

Ivar Kleiven
[[Kategori:Brevsamling Kleiven-Prestgard]]