Kjeldearkiv:Ola Strond - Sideversjonshistorikk

MortenHV: upassende

2022-03-04T11:45:48Z

upassende

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 4. mar. 2022 kl. 11:45
Linje 214:		Linje 214:
	/ Knut Hermundstad		/ Knut Hermundstad

	~~[[Kategori:Fødsler i 1813]]~~
	~~[[Kategori:Dødsfall i 1902]]~~
	[[Kategori:Felespillere]]		[[Kategori:Felespillere]]
	[[Kategori:Folkemusikere]]		[[Kategori:Folkemusikere]]
	[[Kategori:Valdres]]		[[Kategori:Valdres]]
	~~[[Kategori:Personer]]~~
	[[Kategori:Vang kommune]]		[[Kategori:Vang kommune]]
	{{nn}}		{{nn}}

Gudmund Harildstad på 27. mar. 2018 kl. 10:42

2018-03-27T10:42:04Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 27. mar. 2018 kl. 10:42
Linje 1:		Linje 1:
	''Denne artikkelen er frå ''Tidsskrift for Valdres historielag'' 1934. Olav Moe har skrivi eit stykke om '''[[Kjeldearkiv:Ola Strond\|spelemannen Ola Strond]]''' (fødd 1813, død 1902) frå [[Vang i Valdres]]. Lenger ut i tidsskriftet har Knut Hermundstad skrive utfyllande om Strond, både som spelemann og oppfinnar m.m.''		''Denne artikkelen er frå ''Tidsskrift for Valdres historielag'' 1934. Olav Moe har skrivi eit stykke om '''[[Kjeldearkiv:Ola Strond\|spelemannen Ola Strond]]''' (fødd 1813, død 1902) frå [[Vang i Valdres]]. Lenger ut i tidsskriftet har Knut Hermundstad skrive utfyllande om Strond, både som spelemann og oppfinnar m.m.''

	'''[[Fil:~~Tidsskrift~~ for Valdres historielag 1934 Ola Strond.jpg\|Ola Strond og huslyden hans. Faksimile frå Tidsskrift for Valdres historielag 1934\|thumb]]		'''[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond.jpg\|Ola Strond og huslyden hans. Faksimile frå Tidsskrift for Valdres historielag 1934\|thumb]]
	== GAMLE SPELMENN: OLA STROND ==		== GAMLE SPELMENN: OLA STROND ==
	av Olav Moe		av Olav Moe

Gudmund Harildstad på 27. mar. 2018 kl. 10:41

2018-03-27T10:41:54Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 27. mar. 2018 kl. 10:41
Linje 1:		Linje 1:
	''Denne artikkelen er frå ''Tidsskrift for Valdres historielag'' 1934. Olav Moe har skrivi eit stykke om '''[[Kjeldearkiv:Ola Strond\|spelemannen Ola Strond]]''' (fødd 1813, død 1902) frå [[Vang i Valdres]]. Lenger ut i tidsskriftet har Knut Hermundstad skrive utfyllande om Strond, både som spelemann og oppfinnar m.m.''		''Denne artikkelen er frå ''Tidsskrift for Valdres historielag'' 1934. Olav Moe har skrivi eit stykke om '''[[Kjeldearkiv:Ola Strond\|spelemannen Ola Strond]]''' (fødd 1813, død 1902) frå [[Vang i Valdres]]. Lenger ut i tidsskriftet har Knut Hermundstad skrive utfyllande om Strond, både som spelemann og oppfinnar m.m.''

	'''[[Fil:~~Tidskrift~~ for Valdres historielag 1934 Ola Strond.jpg\|Ola Strond og huslyden hans. Faksimile frå Tidsskrift for Valdres historielag 1934\|thumb]]		'''[[Fil:Tidsskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond.jpg\|Ola Strond og huslyden hans. Faksimile frå Tidsskrift for Valdres historielag 1934\|thumb]]
	== GAMLE SPELMENN: OLA STROND ==		== GAMLE SPELMENN: OLA STROND ==
	av Olav Moe		av Olav Moe

Cnyborg: {{nn}}

2016-01-25T16:03:52Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 25. jan. 2016 kl. 16:03
Linje 221:		Linje 221:
	[[Kategori:Personer]]		[[Kategori:Personer]]
	[[Kategori:Vang kommune]]		[[Kategori:Vang kommune]]
			{{nn}}

Cnyborg på 25. feb. 2015 kl. 13:39

2015-02-25T13:39:31Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 25. feb. 2015 kl. 13:39
Linje 146:		Linje 146:
	''<br />		''<br />
	Ofte slo Ola Strond seg saman med Trond Eltun på Øye og for rundt og heldt konsertar. Då let dei og «byspel» etter notar. Når dei let åt storfolket i Aurdal, hadde dei vanleg ein dalar kvar for kvelden. Det er sagt at Ola Strond hadde store haugar med notar. Ola hadde lært notar i «byen». Han skulde ha lagt ut fleire mark timen for læra.<br />		Ofte slo Ola Strond seg saman med Trond Eltun på Øye og for rundt og heldt konsertar. Då let dei og «byspel» etter notar. Når dei let åt storfolket i Aurdal, hadde dei vanleg ein dalar kvar for kvelden. Det er sagt at Ola Strond hadde store haugar med notar. Ola hadde lært notar i «byen». Han skulde ha lagt ut fleire mark timen for læra.<br />
	I dei yngre åri var Ola til kvar vår ei spelferd til [[Sogn]]. Når det her skulde vera eit grust brudlaup, laut dei ha Strond'n til å spela. Serleg sette dei han høgt i [[Årdal]]. Mange sogningar, soleis Sjur Eldegard og andre sognaspelemenn, for over fjellet til Vang og fekk upplæring i felespell av Strond'n.		I dei yngre åri var Ola til kvar vår ei spelferd til [[Sogn]]. Når det her skulde vera eit grust brudlaup, laut dei ha Strond'n til å spela. Serleg sette dei han høgt i [[Årdal kommune\|Årdal]]. Mange sogningar, soleis Sjur Eldegard og andre sognaspelemenn, for over fjellet til Vang og fekk upplæring i felespell av Strond'n.
	Det seier seg sjø1v at han og vart mykje nytta til spelemann i Nord-Valdres, og ikke fåe Valdres-spelemenner var hjå han og lærde.		Det seier seg sjø1v at han og vart mykje nytta til spelemann i Nord-Valdres, og ikke fåe Valdres-spelemenner var hjå han og lærde.
	Mang ei soga går det um dugleiken hans i felespel. Sume er visseleg meir eller mindre tilstasa. Det er soleis sagt at Stronden kunde den kunsti å late med fela på ryggen. — Han skulde og kunne late godt med grepevottar på seg. — Ein gong på Øyremarknaden på Lærdal sette han strenger på ei turrfiskstrind, og let likso godt på den som andre på ei fele. — I eit brudlaup på Brekke i Dale sette «morogauken» felestrenger på ein fjø1estubb og gjekk føre brudferdi då ho skulde til kyrkje, og let so det svara i haugane. — At han let so han fekk eit brennevinsglass til å gå fra ein ende av bordet til hin, det var ei kunst som han kunde tilliks med so mang ein spelemann. —		Mang ei soga går det um dugleiken hans i felespel. Sume er visseleg meir eller mindre tilstasa. Det er soleis sagt at Stronden kunde den kunsti å late med fela på ryggen. — Han skulde og kunne late godt med grepevottar på seg. — Ein gong på Øyremarknaden på Lærdal sette han strenger på ei turrfiskstrind, og let likso godt på den som andre på ei fele. — I eit brudlaup på Brekke i Dale sette «morogauken» felestrenger på ein fjø1estubb og gjekk føre brudferdi då ho skulde til kyrkje, og let so det svara i haugane. — At han let so han fekk eit brennevinsglass til å gå fra ein ende av bordet til hin, det var ei kunst som han kunde tilliks med so mang ein spelemann. —

Cnyborg på 23. apr. 2013 kl. 08:13

2013-04-23T08:13:32Z

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 23. apr. 2013 kl. 08:13
Linje 217:		Linje 217:
	[[Kategori:Dødsfall i 1902]]		[[Kategori:Dødsfall i 1902]]
	[[Kategori:Felespillere]]		[[Kategori:Felespillere]]
	[[Kategori:Folkemusikere ~~fra Oppland~~]]		[[Kategori:Folkemusikere]]
	[[Kategori:Personer ~~fra Vang kommune~~]]		[[Kategori:Valdres]]
	[[Kategori:~~Folkemusikk i Valdres~~]]		[[Kategori:Personer]]
			[[Kategori:Vang kommune]]

Aslak Kittelsen: kategorier

2012-11-08T08:49:47Z

kategorier

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 8. nov. 2012 kl. 08:49
Linje 218:		Linje 218:
	[[Kategori:Felespillere]]		[[Kategori:Felespillere]]
	[[Kategori:Folkemusikere fra Oppland]]		[[Kategori:Folkemusikere fra Oppland]]
	[[Kategori:Vang kommune]]		[[Kategori:Personer fra Vang kommune]]
			[[Kategori:Folkemusikk i Valdres]]

Aslak Kittelsen: lenkje + kategoriar

2012-11-08T08:43:41Z

lenkje + kategoriar

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 8. nov. 2012 kl. 08:43
Linje 200:		Linje 200:

	Um sundagane var det oftast at han samla huslyden til husandakt med lesning av huspostilen, og so var det salmesong.		Um sundagane var det oftast at han samla huslyden til husandakt med lesning av huspostilen, og so var det salmesong.
	Då han Ola var uppi mot dei 80 år, hadde han frå seg rette fela si. Han tykte ikkje det høvde å ha ho lenger. Kvar det er vorte av henne, veit ingen. — Han heldt og på misse synet i denne tid. Han laut til Oslo til ein augnelækjar. Etter han kom att, såg han hjelpeleg berre på det eine auga.		Då han Ola var uppi mot dei 80 år, hadde han frå seg rette fela si. Han tykte ikkje det høvde å ha ho lenger. Kvar det er vorte av henne, veit ingen. — Han heldt og på misse synet i denne tid. Han laut til [[Oslo]] til ein augnelækjar. Etter han kom att, såg han hjelpeleg berre på det eine auga.
	Båe foreldri hadde visst ei stor makt over barnelyden. Anna K. Lajord som var tenestgjente der eit par år, høyrde aldri at foreldri skjente, eller at borni sette upp eller var nemnande leide. Ein gong ho undra seg over dette til Ragnhild, kona, svara ho:		Båe foreldri hadde visst ei stor makt over barnelyden. Anna K. Lajord som var tenestgjente der eit par år, høyrde aldri at foreldri skjente, eller at borni sette upp eller var nemnande leide. Ein gong ho undra seg over dette til Ragnhild, kona, svara ho:
	«De é kji nokon tå bødno mino so ha fått tå svegun (Svege = påk, eit ris.). Ner me ser på dei, so é de nøkk!» Etter Ingebjørg Bø, eine dotteri hennar, er det hermt:		«De é kji nokon tå bødno mino so ha fått tå svegun (Svege = påk, eit ris.). Ner me ser på dei, so é de nøkk!» Etter Ingebjørg Bø, eine dotteri hennar, er det hermt:
Linje 213:		Linje 213:

	/ Knut Hermundstad		/ Knut Hermundstad

			[[Kategori:Fødsler i 1813]]
			[[Kategori:Dødsfall i 1902]]
			[[Kategori:Felespillere]]
			[[Kategori:Folkemusikere fra Oppland]]
			[[Kategori:Vang kommune]]

Aslak Kittelsen: nokre lenkjer

2012-11-08T08:39:21Z

nokre lenkjer

Aslak Kittelsen: set inn nokre lenkjer, gjer ordentlige overskriftar, set inn fødsel og død i ingressen, med mer

2012-11-08T08:26:03Z

set inn nokre lenkjer, gjer ordentlige overskriftar, set inn fødsel og død i ingressen, med mer

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 8. nov. 2012 kl. 08:39
Linje 5:		Linje 5:
	av Olav Moe		av Olav Moe

	Da [[hardingfele\|hardingfela]] — den norske fela — i det [[17. århundre\|17de hundradåret]] fekk form og utstyr som norsk nasjonalinstrument med understrenger og sers tilmata overstrenger og felestille med klangfarge for dei ymse tonestykke, var Valdres av del bygdelag som fyrst eigna til seg det sermerkte instrumentet.		Da [[hardingfele\|hardingfela]] — den norske fela — i det [[17. århundre\|17de hundradåret]] fekk form og utstyr som norsk nasjonalinstrument med understrenger og sers tilmata overstrenger og felestille med klangfarge for dei ymse tonestykke, var [[Valdres]] av del bygdelag som fyrst eigna til seg det sermerkte instrumentet.
	Folketonane, som fyrr var tolka ved stut, lur, fløyte og ymse harpeformer, fekk ved hardingfela meir fullkomen utforming.		Folketonane, som fyrr var tolka ved stut, lur, fløyte og ymse harpeformer, fekk ved hardingfela meir fullkomen utforming.
	Valdres hadde ogso av dei beste spelemenner heilt fra fyrst av — særs øvre Valdres.		Valdres hadde ogso av dei beste [[spelemann\|spelemenner]] heilt fra fyrst av — særs øvre Valdres.
	Stor framgang fekk folkemusikken med Jørn Hilme fra Solabu (Ulnes), som gav slåttane finare form og rikare innhald.		Stor framgang fekk folkemusikken med Jørn Hilme fra Solabu (Ulnes), som gav slåttane finare form og rikare innhald.

Linje 109:		Linje 109:
	På ein og annan storgard utpå flatbygdene tok dei so smått til å nytte maskiner i jordbruket straks etter [[1814]]. I [[1820-åri]] er det soleis ei og onnor treskemaskine i bruk. Men dei var dyre og høvde mindre for småbruk. So legg Ola Strond — i åri før 1860 — i veg med å laga fullt ferdige treskemaskinor med køyregang. Han fekk støypt nokre hjul, elles laga han alt sjølv.		På ein og annan storgard utpå flatbygdene tok dei so smått til å nytte maskiner i jordbruket straks etter [[1814]]. I [[1820-åri]] er det soleis ei og onnor treskemaskine i bruk. Men dei var dyre og høvde mindre for småbruk. So legg Ola Strond — i åri før 1860 — i veg med å laga fullt ferdige treskemaskinor med køyregang. Han fekk støypt nokre hjul, elles laga han alt sjølv.
	Og treskemaskinone åt Søyna har av bøndene i Vang fått den lov at «ette ti'n ha de 'kje vøre so goe treskjimaskjino her uppe.» — Maskinone var for hestekraft; men ein eller tvo mann kunde dra dei og. Ei slik maskine er endå i bruk på Søyne. Og det skal vera slike		Og treskemaskinone åt Søyna har av bøndene i Vang fått den lov at «ette ti'n ha de 'kje vøre so goe treskjimaskjino her uppe.» — Maskinone var for hestekraft; men ein eller tvo mann kunde dra dei og. Ei slik maskine er endå i bruk på Søyne. Og det skal vera slike
	maskiner på Stele, Kvame og Kvie. Mange bønder vart svært uppglødde for desse treskemaskinor, og sume fekk Søynebonden til å treskje åt seg. Stortingsmann Nils Thune — som var ein mann som fylgde med tidi — hadde Ola Strond til å treskje hjå seg i mange år til kvar haust. Han Nils Thune og Ola Strond på Søyne var «fine» vener. Då han Ola kom på at han vilde få seg hage, sytte Nils Thune for pilplantor til han.		maskiner på Stele, Kvame og Kvie. Mange bønder vart svært uppglødde for desse treskemaskinor, og sume fekk Søynebonden til å treskje åt seg. Stortingsmann [[Nils Thune]] — som var ein mann som fylgde med tidi — hadde Ola Strond til å treskje hjå seg i mange år til kvar haust. Han Nils Thune og Ola Strond på Søyne var «fine» vener. Då han Ola kom på at han vilde få seg hage, sytte Nils Thune for pilplantor til han.
	Ola Strond laga og ei såmaskine som sådde og rulla åkeren på same tid. I all fall laga han ei slik maskine åt seg sjølv. Ho var i bruk i årevis og var hjelpeleg god. No er det diverre att berre nokre rester av henne.		Ola Strond laga og ei såmaskine som sådde og rulla åkeren på same tid. I all fall laga han ei slik maskine åt seg sjølv. Ho var i bruk i årevis og var hjelpeleg god. No er det diverre att berre nokre rester av henne.
	Etter at den fyrste ~~«veilosiped»~~ hadde fare gjenom Valdres, fekk «Søynin» hug til å laga ein slik «landevegstråvar».		Etter at den fyrste «[[Velosiped\|veilosiped]]» hadde fare gjenom Valdres, fekk «Søynin» hug til å laga ein slik «landevegstråvar».
	Snart var den fyrste sykel i Vang ferdig. Framhjulet var ikr. 1,5 m. høgt. Bak var det ei liti hjul. Båe hadde jarnskoning. —		Snart var den fyrste sykel i Vang ferdig. Framhjulet var ikr. 1,5 m. høgt. Bak var det ei liti hjul. Båe hadde jarnskoning. —
	Ein annan sykel som han laga, hadde tre hjul: tvo store fremst og ei liti bak. Båe syklar var lite nytta av vaksne. Men smågutane brukte dei i mange år. No er det ikkje eingong rester att av dei. Då Ola var vorten gamal, laga han ei spolemaskine, som		Ein annan sykel som han laga, hadde tre hjul: tvo store fremst og ei liti bak. Båe syklar var lite nytta av vaksne. Men smågutane brukte dei i mange år. No er det ikkje eingong rester att av dei. Då Ola var vorten gamal, laga han ei spolemaskine, som
Linje 117:		Linje 117:

	=== SMEDEN, GYTLAREN, BØRSEMAKAREN OG SNIKKAREN ===		=== SMEDEN, GYTLAREN, BØRSEMAKAREN OG SNIKKAREN ===
	Ola var og ein dugande smed, gytlar og børsemakar. I smidja si på Søyne hadde han laga ein smidjebelg som han drog med ei sveiv. Lettvint skulde det vera. Denne snodige smidjebelgen er å sjå i smidja på Søyne endå. I alt gytlararbeid var han til stor hjelp for bygdefolket sitt. Børsone vølte han på. Millom anna bora han dei uppatt. Men nye børsor laga han visst ikkje.		Ola var og ein dugande [[smed]], gytlar og børsemakar. I smidja si på Søyne hadde han laga ein smidjebelg som han drog med ei sveiv. Lettvint skulde det vera. Denne snodige smidjebelgen er å sjå i smidja på Søyne endå. I alt gytlararbeid var han til stor hjelp for bygdefolket sitt. Børsone vølte han på. Millom anna bora han dei uppatt. Men nye børsor laga han visst ikkje.
	Ein gong hadde bjørnen fare so stygt fram uppi Vangssåsen. Han hadde millom anna drepe ei ku for Torstein Syndrol. Då stelte «Søynin» seg til å laga ei gildre («sjølv»skot») av gamle børsepipor. «Søynin», saman med nokre andre tok so kui og la ho ut til åte og sette upp gildra. Då var det ikkje lenge før bjørnen låg steindaud. Dette hende for 6Ø år sidan.		Ein gong hadde bjørnen fare so stygt fram uppi Vangssåsen. Han hadde millom anna drepe ei ku for Torstein Syndrol. Då stelte «Søynin» seg til å laga ei gildre («sjølv»skot») av gamle børsepipor. «Søynin», saman med nokre andre tok so kui og la ho ut til åte og sette upp gildra. Då var det ikkje lenge før bjørnen låg steindaud. Dette hende for 6Ø år sidan.
	Ola var og ein dugeleg snikkar. Han var so hendig at han laga kva han vilde av vanlege snikkararbeid. Til kvar av døttene sine laga han soleis sjølv ei fin klædeskiste med jamning og lås. .Åt seg sjølv laga han eit ferdaskrin med eit lås so vrangt å læsa, at du lyt ha grundig rettleiding, skal du greia læsa det upp og att. Dette skrinet står på Søyne endå.		Ola var og ein dugeleg snikkar. Han var so hendig at han laga kva han vilde av vanlege snikkararbeid. Til kvar av døttene sine laga han soleis sjølv ei fin klædeskiste med jamning og lås. Åt seg sjølv laga han eit ferdaskrin med eit lås so vrangt å læsa, at du lyt ha grundig rettleiding, skal du greia læsa det upp og att. Dette skrinet står på Søyne endå.
	Ola hadde innsyn i mangt og mykje. Han hadde soleis eit vake auga for det som kunde vera til framhjelp for bonden. Og det var ikkje langt frå tanke til handling hjå den ~~karem~~		Ola hadde innsyn i mangt og mykje. Han hadde soleis eit vake auga for det som kunde vera til framhjelp for bonden. Og det var ikkje langt frå tanke til handling hjå den karen.

	=== FISKEUTKLEKKJING ===		=== FISKEUTKLEKKJING ===
Linje 127:		Linje 127:

	=== HAN SET I GONG REINSDRIFT ===		=== HAN SET I GONG REINSDRIFT ===
	Ola Strond gløymde nok ikkje fjellet etter han hadde vorte bonde. Av og til tok han jaktferder. Meir enn ein gong hadde han harma seg over at dei store fjellviddene ikkje skulde bli betre utnytta. Alt med Ola var bonde på Strand hadde han fått med seg nokre andre uvdøler og lagt i veg med tamreinsdrift i 1840—60 åri. Dei fyrste reinsgjætarar var m. a. Per Hermundstad (som han vart kalla, då han seinare busette seg på Hermundstad) frå Hemsedal og Ola Gjætaren, bror til Gudbrand i Poststøgun. Reinen hamna dei mykje på Fillefjell, og gjætarane budde då i Grøneli'n. Desse reinane skulde vore so svært tame. Etter at Stronden i 1850-åri hadde vorte bonde på Søyne, leidde han av og til reinar like frå Fillefjell til Søyne og slakta dei der. Men desse fyrste «reinskarane» hadde ikkje lukka med seg. Gråbeinen gjorde av og til stygge innhogg i reinsflokken, og villreinen strauk av med sumt. Um nokre år laut soleis dei fyrste reinseigarane i Vang slutte.		Ola Strond gløymde nok ikkje fjellet etter han hadde vorte bonde. Av og til tok han jaktferder. Meir enn ein gong hadde han harma seg over at dei store fjellviddene ikkje skulde bli betre utnytta. Alt med Ola var bonde på Strand hadde han fått med seg nokre andre uvdøler og lagt i veg med tamreinsdrift i 1840—60 åri. Dei fyrste reinsgjætarar var m. a. Per Hermundstad (som han vart kalla, då han seinare busette seg på Hermundstad) frå [[Hemsedal]] og Ola Gjætaren, bror til Gudbrand i Poststøgun. Reinen hamna dei mykje på Fillefjell, og gjætarane budde då i Grøneli'n. Desse reinane skulde vore so svært tame. Etter at Stronden i 1850-åri hadde vorte bonde på Søyne, leidde han av og til reinar like frå Fillefjell til Søyne og slakta dei der. Men desse fyrste «reinskarane» hadde ikkje lukka med seg. Gråbeinen gjorde av og til stygge innhogg i reinsflokken, og villreinen strauk av med sumt. Um nokre år laut soleis dei fyrste reinseigarane i Vang slutte.
	Men «Søynin» miste ikkje motet med dette. I [[1880-åri]] var han med og sette i gong eit nytt tamreinslag. Burti Smådalo i Vang hadde dei soleis både reinsbu og reinskve. Men denne reinen var villare, og klendre vart han gjætt med, so det vart diverre liti vinning for dei som hadde sett drifti i gong.		Men «Søynin» miste ikkje motet med dette. I [[1880-åri]] var han med og sette i gong eit nytt tamreinslag. Burti Smådalo i Vang hadde dei soleis både reinsbu og reinskve. Men denne reinen var villare, og klendre vart han gjætt med, so det vart diverre liti vinning for dei som hadde sett drifti i gong.

Linje 146:		Linje 146:
	''<br />		''<br />
	Ofte slo Ola Strond seg saman med Trond Eltun på Øye og for rundt og heldt konsertar. Då let dei og «byspel» etter notar. Når dei let åt storfolket i Aurdal, hadde dei vanleg ein dalar kvar for kvelden. Det er sagt at Ola Strond hadde store haugar med notar. Ola hadde lært notar i «byen». Han skulde ha lagt ut fleire mark timen for læra.<br />		Ofte slo Ola Strond seg saman med Trond Eltun på Øye og for rundt og heldt konsertar. Då let dei og «byspel» etter notar. Når dei let åt storfolket i Aurdal, hadde dei vanleg ein dalar kvar for kvelden. Det er sagt at Ola Strond hadde store haugar med notar. Ola hadde lært notar i «byen». Han skulde ha lagt ut fleire mark timen for læra.<br />
	I dei yngre åri var Ola til kvar vår ei spelferd til Sogn. Når det her skulde vera eit grust brudlaup, laut dei ha Strond'n til å spela. Serleg sette dei han høgt i Årdal. Mange sogningar, soleis Sjur Eldegard og andre sognaspelemenn, for over fjellet til Vang og fekk upplæring i felespell av Strond'n.		I dei yngre åri var Ola til kvar vår ei spelferd til [[Sogn]]. Når det her skulde vera eit grust brudlaup, laut dei ha Strond'n til å spela. Serleg sette dei han høgt i [[Årdal]]. Mange sogningar, soleis Sjur Eldegard og andre sognaspelemenn, for over fjellet til Vang og fekk upplæring i felespell av Strond'n.
	Det seier seg sjø1v at han og vart mykje nytta til spelemann i Nord-Valdres, og ikke fåe Valdres-spelemenner var hjå han og lærde.		Det seier seg sjø1v at han og vart mykje nytta til spelemann i Nord-Valdres, og ikke fåe Valdres-spelemenner var hjå han og lærde.
	Mang ei soga går det um dugleiken hans i felespel. Sume er visseleg meir eller mindre tilstasa. Det er soleis sagt at Stronden kunde den kunsti å late med fela på ryggen. — Han skulde og kunne late godt med grepevottar på seg. — Ein gong på Øyremarknaden på Lærdal sette han strenger på ei turrfiskstrind, og let likso godt på den som andre på ei fele. — I eit brudlaup på Brekke i Dale sette «morogauken» felestrenger på ein fjø1estubb og gjekk føre brudferdi då ho skulde til kyrkje, og let so det svara i haugane. — At han let so han fekk eit brennevinsglass til å gå fra ein ende av bordet til hin, det var ei kunst som han kunde tilliks med so mang ein spelemann. —		Mang ei soga går det um dugleiken hans i felespel. Sume er visseleg meir eller mindre tilstasa. Det er soleis sagt at Stronden kunde den kunsti å late med fela på ryggen. — Han skulde og kunne late godt med grepevottar på seg. — Ein gong på Øyremarknaden på Lærdal sette han strenger på ei turrfiskstrind, og let likso godt på den som andre på ei fele. — I eit brudlaup på Brekke i Dale sette «morogauken» felestrenger på ein fjø1estubb og gjekk føre brudferdi då ho skulde til kyrkje, og let so det svara i haugane. — At han let so han fekk eit brennevinsglass til å gå fra ein ende av bordet til hin, det var ei kunst som han kunde tilliks med so mang ein spelemann. —

	''Ein gong var Stronden i Luster i eit gjævt brudlaup. Da han kom åt brudlaupsgarden var han dugeleg frosen og lite upplagd til spela. Lustringane vart da — som ventande kunde vera — harme på at dei hadde fått ein slig dårleg spelemann. Og sneiord vanka. Men Stronden tok det med ro. Da humøret var som lægst, sette Stronden i med ein slått som tok lustringane med storm. Og so fylgde slått på slått med same høge kunstspel. Stronden vart reint forguda av lustringane frå den dag. —		''Ein gong var Stronden i [[Luster]] i eit gjævt brudlaup. Da han kom åt brudlaupsgarden var han dugeleg frosen og lite upplagd til spela. Lustringane vart da — som ventande kunde vera — harme på at dei hadde fått ein slig dårleg spelemann. Og sneiord vanka. Men Stronden tok det med ro. Da humøret var som lægst, sette Stronden i med ein slått som tok lustringane med storm. Og so fylgde slått på slått med same høge kunstspel. Stronden vart reint forguda av lustringane frå den dag. —
	I Årdal sette dei Stronden ikkje mindre høgt. I eit brudlaup i Årdal sat han ein gong i ein raunekall og let. Midt i ein slått slepte han ned bogen. Men Ola visste råd. Han treiv ein raunekvist og let slåtten til endes. —		I Årdal sette dei Stronden ikkje mindre høgt. I eit brudlaup i Årdal sat han ein gong i ein raunekall og let. Midt i ein slått slepte han ned bogen. Men Ola visste råd. Han treiv ein raunekvist og let slåtten til endes. —
	Ein annan gong han var i Årdal, skulde han og ein sognaspelemann låta tvibeitslåttar (Tvibeitslått = ein slått som er leten av tvo på ein gong). Båe sat på ein lang bordkrakk, og sogningen sat ytst på enden. Dette såg Stronden, og so for skøyaren i han. Smått um senn drog han seg lenger inn på krakken, og so — reiste han seg bråt upp. Og sognespelemannen i golvet med eit brak. Men då sette Stronden i til låte slik at alle som høyrde han, gløymde alt anna og berre nilydde. —		Ein annan gong han var i Årdal, skulde han og ein sognaspelemann låta tvibeitslåttar (Tvibeitslått = ein slått som er leten av tvo på ein gong). Båe sat på ein lang bordkrakk, og sogningen sat ytst på enden. Dette såg Stronden, og so for skøyaren i han. Smått um senn drog han seg lenger inn på krakken, og so — reiste han seg bråt upp. Og sognespelemannen i golvet med eit brak. Men då sette Stronden i til låte slik at alle som høyrde han, gløymde alt anna og berre nilydde. —
Linje 190:		Linje 190:

	=== OFFENTLEGE UMBOD ===		=== OFFENTLEGE UMBOD ===
	hadde «Søynin» ikkje mykje tid til drive med. Men han var då utskiftningsmann og skyldsetningsmann i ei lang årrekke. Då skyldi vart revidert, var «Søynin» mest sjølvskriven til vera med. Umveges gjorde Ola mykje for godt styr og stell både for den einskilde og bygdi. Bønder o. a. som trong ei god råd, søkte gjerne upp Søynebonden. Dei styrande i bygdi, ordførarar o. a., samrådde seg og jamt med han um vande spursmål. Ola Strond på Søyne var og etter tidi hjelpeleg god til å skrive.		hadde «Søynin» ikkje mykje tid til drive med. Men han var då [[utskiftningsmann]] og [[skyldsetningsmann]] i ei lang årrekke. Då skyldi vart revidert, var «Søynin» mest sjølvskriven til vera med. Umveges gjorde Ola mykje for godt styr og stell både for den einskilde og bygdi. Bønder o. a. som trong ei god råd, søkte gjerne upp Søynebonden. Dei styrande i bygdi, ordførarar o. a., samrådde seg og jamt med han um vande spursmål. Ola Strond på Søyne var og etter tidi hjelpeleg god til å skrive.

	=== DEN STAUTE MANNEN ===		=== DEN STAUTE MANNEN ===

← Eldre sideversjon		Sideversjonen fra 8. nov. 2012 kl. 08:26
Linje 1:		Linje 1:
	''Denne artikkelen er frå Tidsskrift for Valdres historielag 1934. Olav Moe har skrivi eit stykke om spelemannen Ola Strond frå Vang i Valdres. Lenger ut i tidsskriftet har Knut Hermundstad skrive utfyllande om Strond, både som spelemann og oppfinnar m.m.''		''Denne artikkelen er frå ''Tidsskrift for Valdres historielag'' 1934. Olav Moe har skrivi eit stykke om '''[[Kjeldearkiv:Ola Strond\|spelemannen Ola Strond]]''' (fødd 1813, død 1902) frå [[Vang i Valdres]]. Lenger ut i tidsskriftet har Knut Hermundstad skrive utfyllande om Strond, både som spelemann og oppfinnar m.m.''

	'''[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond.jpg\|Ola Strond og huslyden hans. Faksimile frå Tidsskrift for Valdres historielag 1934\|thumb]]		'''[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond.jpg\|Ola Strond og huslyden hans. Faksimile frå Tidsskrift for Valdres historielag 1934\|thumb]]
Linje 5:		Linje 5:
	av Olav Moe		av Olav Moe

	Da hardingfela — den norske fela — i det 17de hundradåret fekk form og utstyr som norsk nasjonalinstrument med understrenger og sers tilmata overstrenger og felestille med klangfarge for dei ymse tonestykke, var Valdres av del bygdelag som fyrst eigna til seg det sermerkte instrumentet.		Da [[hardingfele\|hardingfela]] — den norske fela — i det [[17. århundre\|17de hundradåret]] fekk form og utstyr som norsk nasjonalinstrument med understrenger og sers tilmata overstrenger og felestille med klangfarge for dei ymse tonestykke, var Valdres av del bygdelag som fyrst eigna til seg det sermerkte instrumentet.
	Folketonane, som fyrr var tolka ved stut, lur, fløyte og ymse harpeformer, fekk ved hardingfela meir fullkomen utforming.		Folketonane, som fyrr var tolka ved stut, lur, fløyte og ymse harpeformer, fekk ved hardingfela meir fullkomen utforming.
	Valdres hadde ogso av dei beste spelemenner heilt fra fyrst av — særs øvre Valdres.		Valdres hadde ogso av dei beste spelemenner heilt fra fyrst av — særs øvre Valdres.
Linje 17:		Linje 17:
	Som so mange av dei hadde ogso Stronden lett for å ofra særdåmen og ornamentikken i spelet til bate for stil og «skule». Men kom han fyrst i rett lune, so song samspelet greidt og ekte. Han var ein heilstøypt person og ekte musikkar. Difor verka han kanskje noko anleis enn ein var van med i samanlikning med slike som Krøsshaugen, Teigstolen og Knut Ringestad; dei hadde meir av Hilmedåmen over spelet sitt.		Som so mange av dei hadde ogso Stronden lett for å ofra særdåmen og ornamentikken i spelet til bate for stil og «skule». Men kom han fyrst i rett lune, so song samspelet greidt og ekte. Han var ein heilstøypt person og ekte musikkar. Difor verka han kanskje noko anleis enn ein var van med i samanlikning med slike som Krøsshaugen, Teigstolen og Knut Ringestad; dei hadde meir av Hilmedåmen over spelet sitt.

	Personleg fekk eg ikkje høyre Stronden fyrr han var gamal og nedfor. Det var eit stort folkemøte i Vang i 90-åri. Saman med mange andre slidringar var ogso eg der. Ein god kjenning, som ogso var spelmann, Jens Ringestadbergene, tente den tid på Søyne og fortalde meg um Stronden og spelet hans. Og med gode ord og lempor vart det ordna so at nokre av oss fekk koma til Søyne kvelden etter stemna.		Personleg fekk eg ikkje høyre Stronden fyrr han var gamal og nedfor. Det var eit stort folkemøte i Vang i [[1890-åra\|90-åri]]. Saman med mange andre slidringar var ogso eg der. Ein god kjenning, som ogso var spelmann, Jens Ringestadbergene, tente den tid på Søyne og fortalde meg um Stronden og spelet hans. Og med gode ord og lempor vart det ordna so at nokre av oss fekk koma til Søyne kvelden etter stemna.
	Gamlen var gjengen tilsengs da me kom. Men so snart han merka det var kome utanbygds spelmann tilgards, og tilmed høyrde feleom i huset, var det ikkje lenge fyrr han var på føtene att. Og ved eit par drammar, godprat og spel tok han snart sjø1v fela.		Gamlen var gjengen tilsengs da me kom. Men so snart han merka det var kome utanbygds spelmann tilgards, og tilmed høyrde feleom i huset, var det ikkje lenge fyrr han var på føtene att. Og ved eit par drammar, godprat og spel tok han snart sjø1v fela.
	Ein kunde rett nok merke at åri tyngde på bogen, kasti vart stivare og den tendande dam kom ikkje so godt fram; men det var ikkje vondt å skyna at den karen hadde havt makt i spelet sitt og makt over folket som høyrde han. For meg vart det ei minnerik natt.		Ein kunde rett nok merke at åri tyngde på bogen, kasti vart stivare og den tendande dam kom ikkje so godt fram; men det var ikkje vondt å skyna at den karen hadde havt makt i spelet sitt og makt over folket som høyrde han. For meg vart det ei minnerik natt.
Linje 51:		Linje 51:
	I fjellet var han stundom saman med den dugande reinsskyttaren Helge Saarrbu. Frå deira samvær går denne soga:		I fjellet var han stundom saman med den dugande reinsskyttaren Helge Saarrbu. Frå deira samvær går denne soga:
	Ein myrk kveld, seinhaustes, hadde han Helge Saarrbu og Ola K. Strond teke inn i Nakkebue. Dei kokte seg mat og roa seg for natti. Men nett då dei skulde til å sovne, spratt døri upp. Ola stod upp og såg ut um han skulde sjå noko. Men aldri ei dusti vart han var. Då let han att døri og hekta godt i kroken. So tok han krutthornet sitt og tømde litt krutt burti glohaugen på åren, so det frasa dugeleg. Men dette skulde han nok ikkje ha gjort. I det same han skulde stad leggje seg att, fekk han eit drag under øyra, so han tvingla burt over golvet.		Ein myrk kveld, seinhaustes, hadde han Helge Saarrbu og Ola K. Strond teke inn i Nakkebue. Dei kokte seg mat og roa seg for natti. Men nett då dei skulde til å sovne, spratt døri upp. Ola stod upp og såg ut um han skulde sjå noko. Men aldri ei dusti vart han var. Då let han att døri og hekta godt i kroken. So tok han krutthornet sitt og tømde litt krutt burti glohaugen på åren, so det frasa dugeleg. Men dette skulde han nok ikkje ha gjort. I det same han skulde stad leggje seg att, fekk han eit drag under øyra, so han tvingla burt over golvet.
	I den tid Ola var ungdom, var det mange svært dugande spelemenn i Øye, slike som Nils Svegji, Anfin Kvame («Kvamen») og Torger Olsen Strand. Ola fekk seg tidleg fele, og det fyrste uppkastet i felespel fekk han av desse bygdespelemenn. Det er sagt for visst at Ola var ikkje meir enn 10 år gamal då han fyrste gong spelte fele på Øyremarknaden på Lærdal.		I den tid Ola var ungdom, var det mange svært dugande spelemenn i Øye, slike som Nils Svegji, Anfin Kvame («Kvamen») og Torger Olsen Strand. Ola fekk seg tidleg fele, og det fyrste uppkastet i felespel fekk han av desse bygdespelemenn. Det er sagt for visst at Ola var ikkje meir enn 10 år gamal då han fyrste gong spelte fele på Øyremarknaden på [[Lærdal]].
	Av og til råkte Ola på meisterspelemannen Lars Krøsshaug (som nemnt i stykket til Olav Moe), og det var gut som kunde stryke på ei fele. Saman med spelemannen Trond Eltun var han og ofte hjå meisterspelemannen Knut Nordland (eller Oldre). Uvanleg musikalsk som Ola var, vart han snart meisterspelemann sjølv og.		Av og til råkte Ola på meisterspelemannen Lars Krøsshaug (som nemnt i stykket til Olav Moe), og det var gut som kunde stryke på ei fele. Saman med spelemannen Trond Eltun var han og ofte hjå meisterspelemannen Knut Nordland (eller Oldre). Uvanleg musikalsk som Ola var, vart han snart meisterspelemann sjølv og.

Linje 91:		Linje 91:
	Um vintrane dreiv Ola mykje med å vøla klokkor åt folk. Han dreiv det so vidt at han stundom laga frå nytt både hjul og urfjører. I urmakarbeidet og alt anna mekanisk arbeid var Ola ein heilt sjølvlærd mann. — Det var heller ikkje fritt anna enn han Ola gjorde klokkor tå nyo og. I all fall gjorde han eit slagur åt seg sjølv som det gjekk stort ord av. Ho var laga slik at når ho skulde til å slå, kom det fram tvo bukkar framma talskiva, ein frå kvar side, og stangast so det ljoma. Denne klokka vart i folkemunnen kalla «Bukkeklokka på Søyne».		Um vintrane dreiv Ola mykje med å vøla klokkor åt folk. Han dreiv det so vidt at han stundom laga frå nytt både hjul og urfjører. I urmakarbeidet og alt anna mekanisk arbeid var Ola ein heilt sjølvlærd mann. — Det var heller ikkje fritt anna enn han Ola gjorde klokkor tå nyo og. I all fall gjorde han eit slagur åt seg sjølv som det gjekk stort ord av. Ho var laga slik at når ho skulde til å slå, kom det fram tvo bukkar framma talskiva, ein frå kvar side, og stangast so det ljoma. Denne klokka vart i folkemunnen kalla «Bukkeklokka på Søyne».

	[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - minste søyneomnen.jpg\|Minste Søyneomnen\|thumb]]~~'''OMNSMAKAREN'''<br />~~		=== OMNSMAKAREN ===
	I kr. 1850 åri heldt skogen på verta øydelagd i Vang av eit stort geitehald og vitlaus hogst. Den tidi brukte dei og mest peisar i Vang, og dei slukte mykje ved. Her var ei uppgåve for han Ola. Han sette sig føre å lage omnar som det gjekk mindre ved åt. Når han låg og gruvla over dette, stengde han seg inne på eit rom, og ofte vart det lenger enn langt millom måli, so ho Ragnhild, kona, vart illroi av han. Til slutt hadde han fått tenkt ut etasjeomnane sine, truleg dei fyrste av det slaget i landet. Fyrst tegna han omnane. So laga han former åt dei av tunne bord. Dei fyrste omnane skriv sig frå 1850. Det nyaste slaget ber årstal frå 1890-åri. I fyrstningi var det Bærums bruk som støypte dei, seinare vart det Mustad på Gjøvik. I godtgjering fekk Ola Strond ein spd. for kvar omn som vart støypt.		[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - minste søyneomnen.jpg\|Minste Søyneomnen\|thumb]]I kr. [[1850-åri]] heldt skogen på verta øydelagd i Vang av eit stort geitehald og vitlaus hogst. Den tidi brukte dei og mest peisar i Vang, og dei slukte mykje ved. Her var ei uppgåve for han Ola. Han sette sig føre å lage omnar som det gjekk mindre ved åt. Når han låg og gruvla over dette, stengde han seg inne på eit rom, og ofte vart det lenger enn langt millom måli, so ho Ragnhild, kona, vart illroi av han. Til slutt hadde han fått tenkt ut etasjeomnane sine, truleg dei fyrste av det slaget i landet. Fyrst tegna han omnane. So laga han former åt dei av tunne bord. Dei fyrste omnane skriv sig frå 1850. Det nyaste slaget ber årstal frå [[1890-åri]]. I fyrstningi var det Bærums bruk som støypte dei, seinare vart det Mustad på Gjøvik. I godtgjering fekk Ola Strond ein spd. for kvar omn som vart støypt.
	Det finst endå tri slag av desse «Søyneøvno» i bruk i Vang. Den minste og truleg den eldste er på eldrom og ei høgd og eitt kokehol. Denne omnen er i bruk m. a. stader på Lajord, Nertrost og Dalaaker.[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - nyaste søyneomnen.jpg\|Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - Nyaste Søyneomnen\|thumb]]		Det finst endå tri slag av desse «Søyneøvno» i bruk i Vang. Den minste og truleg den eldste er på eldrom og ei høgd og eitt kokehol. Denne omnen er i bruk m. a. stader på Lajord, Nertrost og Dalaaker.[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - nyaste søyneomnen.jpg\|Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - Nyaste Søyneomnen\|thumb]]
	Den største omnen var på eldrom, tre høgder og tvo kokehol. Dette slaget er i bruk på Bø (søre), Søyne og Torpe.		Den største omnen var på eldrom, tre høgder og tvo kokehol. Dette slaget er i bruk på Bø (søre), Søyne og Torpe.
Linje 99:		Linje 99:
	I si tid var Søyneomnane eit stort framsteg. Draget gjekk i sving upp gjenom omnen. Varmen vart soleis betre utnytta. Søyneomnane hadde likevel det lytet at dei var dyre og tunge å sote. Då Ola Strond vart for gamal til å finne på forbetringar, vart det og slutt med å selja Søyneomnar.		I si tid var Søyneomnane eit stort framsteg. Draget gjekk i sving upp gjenom omnen. Varmen vart soleis betre utnytta. Søyneomnane hadde likevel det lytet at dei var dyre og tunge å sote. Då Ola Strond vart for gamal til å finne på forbetringar, vart det og slutt med å selja Søyneomnar.

	[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - leirhuset.jpg\|Leirhuset på Søyne\|thumb]]~~'''LEIRHUS'''<br />~~		=== LEIRHUS ===
	Det er og smått med byggjevyrke i Vang. Søynebonden freista då å finne på ein ny måte å byggje hus på. Då han skulde ha seg nytt eldhus, laga han det likso godt av leir. Huset vart so fint og godt at han Ola nytta det til livaurshus. Då han fall burt, vart det eit grepa eldhus. No [[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - treskeverk.jpg\|Søynetreskemaskine\|thumb]]er det diverre ille fare, fordi Stronden gjorde det misstaket at han «støypte» huset på ei tregrime (som no held på rotnar).		[[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - leirhuset.jpg\|Leirhuset på Søyne\|thumb]]Det er og smått med byggjevyrke i Vang. Søynebonden freista då å finne på ein ny måte å byggje hus på. Då han skulde ha seg nytt eldhus, laga han det likso godt av leir. Huset vart so fint og godt at han Ola nytta det til livaurshus. Då han fall burt, vart det eit grepa eldhus. No [[Fil:Tidskrift for Valdres historielag 1934 Ola Strond - treskeverk.jpg\|Søynetreskemaskine\|thumb]]er det diverre ille fare, fordi Stronden gjorde det misstaket at han «støypte» huset på ei tregrime (som no held på rotnar).

	=== HAN BRYT SKIFER, STEIN ===		=== HAN BRYT SKIFER, STEIN ===
Linje 107:		Linje 107:

	=== UPPFINNAREN ===		=== UPPFINNAREN ===
	På ein og annan storgard utpå flatbygdene tok dei so smått til å nytte maskiner i jordbruket straks etter 1814. I 1820-åri		På ein og annan storgard utpå flatbygdene tok dei so smått til å nytte maskiner i jordbruket straks etter [[1814]]. I [[1820-åri]] er det soleis ei og onnor treskemaskine i bruk. Men dei var dyre og høvde mindre for småbruk. So legg Ola Strond — i åri før 1860 — i veg med å laga fullt ferdige treskemaskinor med køyregang. Han fekk støypt nokre hjul, elles laga han alt sjølv.
	er det soleis ei og onnor treskemaskine i bruk. Men dei var dyre og høvde mindre for småbruk. So legg Ola Strond — i åri		Og treskemaskinone åt Søyna har av bøndene i Vang fått den lov at «ette ti'n ha de 'kje vøre so goe treskjimaskjino her uppe.» — Maskinone var for hestekraft; men ein eller tvo mann kunde dra dei og. Ei slik maskine er endå i bruk på Søyne. Og det skal vera slike
	før 1860 — i veg med å laga fullt ferdige treskemaskinor med køyregang. Han fekk støypt nokre hjul, elles laga han alt sjølv.
	Og treskemaskinone åt Søyna har av bøndene i Vang fått den lov at «ette ti'n ha de 'kje vøre so goe treskjimaskjino her uppe.» — Maskinone var for hestekraft; men ein eller tvo mann kunde dra dei og. Ei slik maskine er endå i bruk på Søyne. Og det skal vera slike
	maskiner på Stele, Kvame og Kvie. Mange bønder vart svært uppglødde for desse treskemaskinor, og sume fekk Søynebonden til å treskje åt seg. Stortingsmann Nils Thune — som var ein mann som fylgde med tidi — hadde Ola Strond til å treskje hjå seg i mange år til kvar haust. Han Nils Thune og Ola Strond på Søyne var «fine» vener. Då han Ola kom på at han vilde få seg hage, sytte Nils Thune for pilplantor til han.		maskiner på Stele, Kvame og Kvie. Mange bønder vart svært uppglødde for desse treskemaskinor, og sume fekk Søynebonden til å treskje åt seg. Stortingsmann Nils Thune — som var ein mann som fylgde med tidi — hadde Ola Strond til å treskje hjå seg i mange år til kvar haust. Han Nils Thune og Ola Strond på Søyne var «fine» vener. Då han Ola kom på at han vilde få seg hage, sytte Nils Thune for pilplantor til han.
	Ola Strond laga og ei såmaskine som sådde og rulla åkeren på same tid. I all fall laga han ei slik maskine åt seg sjølv. Ho var i bruk i årevis og var hjelpeleg god. No er det diverre att berre nokre rester av henne.		Ola Strond laga og ei såmaskine som sådde og rulla åkeren på same tid. I all fall laga han ei slik maskine åt seg sjølv. Ho var i bruk i årevis og var hjelpeleg god. No er det diverre att berre nokre rester av henne.
Linje 130:		Linje 128:
	=== HAN SET I GONG REINSDRIFT ===		=== HAN SET I GONG REINSDRIFT ===
	Ola Strond gløymde nok ikkje fjellet etter han hadde vorte bonde. Av og til tok han jaktferder. Meir enn ein gong hadde han harma seg over at dei store fjellviddene ikkje skulde bli betre utnytta. Alt med Ola var bonde på Strand hadde han fått med seg nokre andre uvdøler og lagt i veg med tamreinsdrift i 1840—60 åri. Dei fyrste reinsgjætarar var m. a. Per Hermundstad (som han vart kalla, då han seinare busette seg på Hermundstad) frå Hemsedal og Ola Gjætaren, bror til Gudbrand i Poststøgun. Reinen hamna dei mykje på Fillefjell, og gjætarane budde då i Grøneli'n. Desse reinane skulde vore so svært tame. Etter at Stronden i 1850-åri hadde vorte bonde på Søyne, leidde han av og til reinar like frå Fillefjell til Søyne og slakta dei der. Men desse fyrste «reinskarane» hadde ikkje lukka med seg. Gråbeinen gjorde av og til stygge innhogg i reinsflokken, og villreinen strauk av med sumt. Um nokre år laut soleis dei fyrste reinseigarane i Vang slutte.		Ola Strond gløymde nok ikkje fjellet etter han hadde vorte bonde. Av og til tok han jaktferder. Meir enn ein gong hadde han harma seg over at dei store fjellviddene ikkje skulde bli betre utnytta. Alt med Ola var bonde på Strand hadde han fått med seg nokre andre uvdøler og lagt i veg med tamreinsdrift i 1840—60 åri. Dei fyrste reinsgjætarar var m. a. Per Hermundstad (som han vart kalla, då han seinare busette seg på Hermundstad) frå Hemsedal og Ola Gjætaren, bror til Gudbrand i Poststøgun. Reinen hamna dei mykje på Fillefjell, og gjætarane budde då i Grøneli'n. Desse reinane skulde vore so svært tame. Etter at Stronden i 1850-åri hadde vorte bonde på Søyne, leidde han av og til reinar like frå Fillefjell til Søyne og slakta dei der. Men desse fyrste «reinskarane» hadde ikkje lukka med seg. Gråbeinen gjorde av og til stygge innhogg i reinsflokken, og villreinen strauk av med sumt. Um nokre år laut soleis dei fyrste reinseigarane i Vang slutte.
	Men «Søynin» miste ikkje motet med dette. I 1880-åri var han med og sette i gong eit nytt tamreinslag. Burti Smådalo i Vang hadde dei soleis både reinsbu og reinskve. Men denne reinen var villare, og klendre vart han gjætt med, so det vart diverre liti vinning for dei som hadde sett drifti i gong.		Men «Søynin» miste ikkje motet med dette. I [[1880-åri]] var han med og sette i gong eit nytt tamreinslag. Burti Smådalo i Vang hadde dei soleis både reinsbu og reinskve. Men denne reinen var villare, og klendre vart han gjætt med, so det vart diverre liti vinning for dei som hadde sett drifti i gong.

	=== UM SPELEMANNEN ===		=== UM SPELEMANNEN ===